Όταν το βιβλίο αναφέρεται στην Κωνσταντινούπολη, συνήθως ο νους μου πάει σε ιστορικές νουβέλες. Λίγο πριν, λίγο μετά τον διωγμό. Με μια νοσταλγική αύρα που πλανάται στις σελίδες και πολύ πόνο στοιβαγμένο άγαρμπα στις σελίδες που ξεδιπλώνουν τις ιστορίες που οι συγγραφείς μοιράζονται μαζί μας.

Δεν συνέβη το ίδιο με το βιβλίο του Αχμέτ Ουμίτ. Αυτή την φορά το βιβλίο μας πάει στο σήμερα. Μας οδηγεί στην Πόλη με αφορμή τον φόνο ενός παιδεραστή, με τα παιχνίδια της μοίρας να παίζουν περίεργα με τον αστυνόμο που αναλαμβάνει την υπόθεση αυτή. Μετά μας ρίχνει σε ένα κυκεώνα αναταραχών με την μαζική ανθρωποκτονία παιδόφιλων. Μας καθηλώνει μέχρι να οδηγηθούμε στο τέλος αυτής της ιστορίας που πολλές φορές έχουμε δει να εκτυλίσσεται.

Η επιλογή του συγκεκριμένου θέματος είναι δίκοπο μαχαίρι. Πώς να γράψεις μια ιστορία φόνου, ένα αστυνομικό μυθιστόρημα, την στιγμή που, εξ αρχής, γνωρίζεις ότι η κοινή γνώμη θα δώσει το δίκιο στον δολοφόνο; Πώς θα στηρίξεις τον «νόμο» την στιγμή που ο φονιάς αποδίδει την θεία δίκη και αλαφραίνει πολλές ψυχές αθώες;

Ο Ουμίτ έκανε το εξαιρετικό. Έγραψε σαν να γράφει ο παππούς μας τις περιπέτειες που είχε στην δουλειά του. Είναι εξαιρετικό πόσο συνεπής στάθηκε στο «σαβουάρ βιβρ», αν θέλετε. Στην ευγένεια, τον σεβασμό και την πραότητα. Στην μεθοδευμένη οικοδόμηση μιας ιστορίας που θα φανεί αντάξια των προσδοκιών των αναγνωστών και θα περιέχει το αίσθημα της ανωτερότητας της ανθρώπινης ύπαρξης, όπως αυτή διδάσκεται από το Ισλαμ.

Με τον μεταφραστή να ακολουθεί πιστά την γραφή και το πνεύμα του γράφοντος, παίρνουμε στα χέρια μας μια ιστορία αξιοζήλευτη. Αγριότητα και προσπάθειες εντυπωσιασμού απουσιάζουν, καθώς ο Νεβζάτ αφήνεται στο κυνήγι του δολοφόνου. Ιδιομορφίες που συνθέτουν την καθημερινότητα των Τούρκων ηρώων, τοπωνύμια, υποκοριστικά και άλλα ψήγματα γλωσσικά που συνθέτουν το ψηφιδωτό της αφήγησης παραμένουν στις σελίδες αναλλοίωτα, αφήνοντας το κείμενο «παρθένο» και άξιο λόγου.

«Η κραυγή του χελιδονιού» θα εντυπωσιάσει και τους πιο δυνατούς λύτες και αναγνώστες. Αφήνοντας τον mainstream χαρακτήρα της Σκανδιναβικής αστυνομικής λογοτεχνίας, γνωρίζουμε και επαναξιολογούμε τις αρετές της κλασσικής νουάρ μυθιστοριογραφίας, και με ασφάλεια μπορούμε να μιλήσουμε για ένα βιβλίο ποιοτικό που αξίζει να διαβαστεί.

Στις περιπτώσεις αυτές, καλό είναι να μην γράφονται πολλά. Το σημαντικό είναι ότι βιβλία σαν αυτό μας δίνουν το κίνητρο να συνεχίσουμε να διαβάζουμε, αδιάκοπα και προς τέρψη. Στην εποχή του κραυγαλέου και του εφήμερου, του εύκολου και της πεπατημένης, οι Εκδόσεις Πατάκη μας φέρνουν αντιμέτωπους με μια ιστορία που θα μας συντροφεύει για καιρό.

Καλή ανάγνωση!