Που να φανταζόμασταν κάποτε ότι θα ρθουν τέτοιες μέρες για τον ελληνικό λαό, που έχει υποστεί και ξεπεράσει τόσα ανά τους αιώνες …

Η γενιά των παππούδων μας, πέρασε από ξεριζωμό, πόλεμο, πείνα, κακουχίες.. Δύσκολα τα χρόνια της κατοχής, της ανασύνταξης και της δημιουργίας ζωής από τα συντρίμμια..Κι όμως, τα κατάφεραν, δούλεψαν, αγωνίστηκαν και κράτησαν ενωμένα τα νοικοκυριά τους και την οικογένεια τους.

Δεν το έβαλαν στιγμή κάτω, με δύναμη και πίστη. Με όποιο τρόπο μπορούσε ο καθένας επιβίωσε τελικά, και από αυτήν την γενιά προήλθαν οι γονείς μας…Γονείς, που σαν παιδιά κι αυτοί κάποτε μεγάλωσαν όχι εύκολα, όχι πλουσιοπάροχα..με λίγα και καλά.. Κι αυτοί στερήθηκαν πολλά..Δεν είχαν ούτε τη δυνατότητα μόρφωσης οι πιο πολλοί, πόσο μάλλον φροντιστηρίων ξένων γλωσσών, μπαλέτων, δραστηριοτήτων που είχε η δική μας η γενιά.. Παρόλ’αυτά, παρά τις αντιξοότητες, είχαν όμορφα παιδικά χρόνια αφού ήξεραν τι θα πει αλάνα, έπαιζαν μπίλιες, στήνανε ποδοσφαιρικό αγώνα στη μέση κεντρικών οδών και είχαν την αθωώτητα που στα χρόνια μας έχει εκλείψει… Μεγαλώνοντας, ήρθαν καλύτερες μέρες…οικονομική άνθιση..υπήρχαν δουλειές που μπορούσε κανείς να επιλέξει σύμφωνα με τα θέλω του.. Κι έτσι, κατάφεραν να δημιουργήσουν…δημιούργησαν χαρακτήρα, οικογένειες, παιδιά, εγγόνια..εμάς…!!

thumb 640

 

Η δική μας η γενιά δεν λέω…αντιμετωπίζει δύσκολες καταστάσεις..ανεργία…κλειστές πόρτες…κλειστά μαγαζιά…Σκεφτείτε μόνο ότι το 2013 υπάρχουν οικογένειες που δεν μπορούν να δώσουν στα παιδάκια τους όχι απλώς τα βασικά, αλλά τα πιο βασικά και από τα βασικά…όπως για παράδειγμα το γάλα..και αντ’αυτού δίνουν νερό με ζάχαρη….

Όσες όμως δυσκολίες και εμπόδια και να έχουμε να ξεπεράσουμε, θέλω να είμαι αισιόδοξη ότι θα τα καταφέρουμε και θα τα υπερνικήσουμε… Γιατί το μυαλό μας και την καρδιά μας, τη θέλησή μας και τα συναισθήματα μας δε μπορεί κανείς να μας τα κατακτήσει…

Σκεφτείτε όμως, την γενιά των πατεράδων μας, αυτών που τώρα είναι στην ηλικία των 55-60 χρόνων και αφού πέρασαν τόσες δυσκολίες για να μεγαλώσουν, να σταθούν στα πόδια τους και να χτίσουν σκαλί σκαλί την ζωή τους, αυτούς τους ανθρώπους που πάλεψαν για μια ολόκληρη ζωή, τώρα να τους τα παίρνουν όλα..

Maria-2n

Πως να αισθάνεται άραγε κάποιος 58άρης ο οποίος ενώ δούλευε επί πόσα χρόνια στην ζωή του , χωρίς να έχει συμπληρωμένα τα απαραίτητα ένσημα και όρια ηλικίας, να μένει άνεργος σε αυτήν την ηλικία;;;…

Θα προσπαθήσω να σας μεταφέρω τα συναισθήματα ενός ανθρώπου που ενώ στα 14 του, μέλος πολύτεκνης οικογένειας από ένα χωριό της Β.Ελλάδος δεν είχαν τα βασικά για να ταίσουν τα νεογέννητα δίδυμα αδέρφια του, και ο ίδιος αποφάσισε να έρθει στην Θεσσαλονίκη ώστε να αναζητήσει καλύτερες μέρες…

Εφυγε λοιπόν από το μικρό χωριουδάκι και γεμάτος όνειρα, στα 14, μικρό παιδί, έφτασε στη Θεσσαλονίκη.. Έκανε ότι δουλειά μπορούσε για να ζήσει, έμαθε και μια τέχνη αργότερα με την οποία και ασχολήθηκε και πορεύθηκε στην ζωή του.. Αργότερα, βοήθησε όλα τα αδέρφια να ορθοποδήσουν κι αυτά και να κάνουν ένα ξεκίνημα..Παντρεύτηκε, έκανε οικογένεια, παιδιά..Πάλευε σκληρά κι αυτός και η γυναίκα του ώστε να μη λείψει τίποτα από το σπίτι, όπως στερήθηκε ο ίδιος παλαιότερα, και από τα παιδιά του.

Η οικονομική κρίση έφτασε όμως, σε κάθε πόρτα, σε κάθε σπίτι αυτού του ευλογημένου τόπου…Ετσι, στα 58 του, τον ‘έδιωξαν’ από την δουλειά που τόσα χρόνια πρόσφερε και φυσικά ποιός θα προσλάβει έναν άνθρωπο σε αυτήν την ηλικία……..;;; Κατόπιν, μη μπορώντας το υπερήφανο μυαλό του να δεχθεί ότι δε θα συνεισφέρει ο ίδιος τίποτα στο σπίτι αλλά θα τα καλύπτει όλα τα έξοδα η γυναίκα του…η κατάσταση ξέφυγε από κάθε έλεγχο…

 

Maria-1n

Ο καιρός περνούσε και ο ίδιος έμενε κλεισμένος σε ένα δωμάτιο τεσσάρων τοίχων, χωρίς να έχει διάθεση να βγει για κανένα λόγο από κει..Δεν τον συγκινούσε τίποτα, μάταιοι οι καβγάδες εντός του σπιτιού για να ξεσηκωθεί να πάει μια βόλτα, να περπατήσει, να συναντήσει κανέναν γνωστό , να πει δύο κουβέντες να ξεχαστεί…Ο ίδιος, όλη μερα σκεφτόταν τα ίδια και τα ίδια, την ανεργία, τι θα κάνει τώρα, πως θα βοηθήσει τα παιδιά του, το σπίτι του..πως θα τα ξεπεράσει και αυτά τα εμπόδια..Εχασε τον ύπνο του, μέρα νύχτα αυτές οι σκέψεις τον είχαν θολώσει το μυαλό…

Η σύζυγος, μάταια προσπαθούσε να τον επαναφέρει, να του δώσει κίνητρα να συνεχίσει…

Maria-3
Εφτασε σε σημείο να κλειστεί σε πτέρυγα νοσοκομείου για ψυχολογικά νοσήματα αφού η κατάστασή του πλέον δεν ήταν για να παραμείνει στο σπίτι…Μάταιος κόπος, αφου όλα αυτά τα χάπια πάνε πάντα σε συνδυασμό με τη θέληση του ασθενή να επανέλθει..Ο ίδιος τόνιζε ξανά και ξανά ότι δεν έχει τίποτα, και να μην στεναχωριέται κανείς, αφού αυτός είναι μια χαρά…

Με το πέρασμα κοντά δύο δύσκολων ετών, παρήλθε ο καιρός και τελικά κατάφερε να βγει σε μειωμένη σύνταξη..Την πρώτη μέρα λοιπόν, που μπήκαν χρήματα στο λογαριασμό του, έχω να σας διαβεβαιώσω ότι όλα όσα έλεγε επαληθεύτηκαν…Σηκώθηκε, βγήκε έξω, και απολάμβανε τα παιδιά του και τα εγγόνια του όπως παλιά..Ενιωσε ξανά περήφανος,ένιωσε ξανά ότι μποροούσε κάτι και αυτός να δώσει στους ανθρώπους που αγαπά και που κι αυτοί περνάνε δύσκολα…

 

rainbow2n

Όφείλουμε λοιπόν να σεβόμαστε όχι μόνο τα δικά μας δύσκολα χρόνια που έχουν έρθει και όλοι μας προσπαθούμε να τα αντιμετωπίσουμε αλλά και να προσπαθούμε να καταλάβουμε κι αυτούς που έμειναν άνεργοι σε ηλικία δύσκολη για επαναπρόσληψη από άλλο εργοδότη…Ας νιώσουμε λίγο τα αισθήματα τους…Ας ακούσουμε λίγο τον ταχύ χτύπο της καρδιάς τους από την αγωνία…

 

think-positive2n

Η δική μας η γενιά, είμαι σίγουρη, ότι θα τα καταφέρει.. Θα τα ξεπεράσουμε όλα αρκει να θελήσουμε να αλλάξουμε αυτόν τον κόσμο που μας έχουν φτιάξει…Είμαστε γενναίοι…Είμαστε ΕΛΛΗΝΕΣ και δεν πέφτουμε εύκολα……………………

 

GIVE GREECE A CHANCE

Σας ευχαριστώ για την προσοχή σας.
Μ.