poto

 Και εκεί που στο τέλος της εφηβείας αγωνιούσαμε με τα ερωτικά σκιρτήματα των πρωταγωνιστών του Beverly Hills, βρεθήκαμε στα 20 something να ζούμε το δικό μας Beverly Hills…Λεφτά υπήρχαν τότε, άλλωστε! Επώνυμα ρούχα και αξεσουάρ, αυτοκίνητο με την είσοδο στο πανεπιστήμιο ή δώρο για το πτυχίο, nightlife, κτλ. Και οι πρώτες μας ψηφιακές μηχανές να γεμίζουν με εικόνες από τις διάφορες χειμερινές και καλοκαιρινές μας εξορμήσεις.

Έτσι ξαφνικά όμως, όλα άλλαξαν. Λίγο πριν διαβούμε το κατώφλι των 30, έχοντας δημιουργήσει κάποιοι από εμάς τις δικές μας οικογένειες, βρεθήκαμε να θεωρούμε πολυτέλεια σχεδόν όλα τα προηγούμενα. Για πρώτη φορά η ανεργία έγινε βίωμα, έγινε η μεγάλη πρόκληση στην καθημερινότητα μας. Το όνειρο της “ιδανικής” δουλειάς, “πάνω σε αυτό που σπούδασα και αγάπησα” άρχισε να απομακρύνεται. Τα κάθε λογής πτυχία, μεταπτυχιακά, διδακτορικά δεν αποτελούν πλέον εφόδιο στην αγορά εργασίας. Αντίθετα, το “εεε, ξέρετε είστε overqualified” μας έδωσε ένα δυνατό χαστούκι.

kategida

Μέσα σε όλη αυτή την πραγματικότητα, η ψυχολογία έγινε περίεργη και οι σκέψεις βυθίστηκαν σε έναν ωκεανό αρνητικής διάθεσης. Κάπου εκεί και εγώ βρέθηκα εκτός σχολείων, μετά από 8 χρόνια προϋπηρεσίας και 2 επιτυχίες στο ΑΣΕΠ, καθώς η οικονομική κρίση δεν προσέφερε την δυνατότητα στο κράτος να προσλάβει καθηγητές (και εδώ γιατί τα λόγια του Σωκράτη “χτυπάς την παιδεία, μόνο όταν θέλεις να υποβιβάσεις ένα κράτος” μου είναι τόσο ξεκάθαρα, δεν μπορώ να το καταλάβω……..). Κάπου εκεί επίσης είδα να γεμίζω την επαρχιακή πόλη που ζω με αγγελίες για ιδιαίτερα και να μου προκύπτουν μετά βίας 1,2, ενώ μία δεκαετία πριν, ούσα φοιτήτρια, μία και μοναδική αγγελία μου προσέφερε πολλούς μαθητές.

Αλλά…..ναι, ναι υπάρχει και το αλλά σε όλη την ιστορία! Μέσα από αυτή τη δύσκολη πραγματικότητα αρχίσαμε να βρίσκουμε σιγά σιγά τους εαυτούς μας…Σταματήσαμε να καλύπτουμε τα συναισθηματικά μας κενά με LV τσάντες ή μπλουζάκια Armani. Ήρθαμε αντιμέτωποι με την ίδια τη ζωή. Είδαμε τους φόβους μας, αναμετρηθήκαμε με τις φοβίες μας και τεστάραμε τις αντοχές μας. Βρήκαμε εναλλακτικούς τρόπους για να επιβιώσουμε και έτσι αφήσαμε την δημιουργικότητα μας ελεύθερη, αφήνοντας τον χώρο σε νέες, φρέσκιες ιδέες να πάρουν σάρκα και οστά, όπως το www.ipareamas.gr!

Και αν όλα αυτά συνέβαλαν στο να γίνουμε πιο κατασταλαγμένοι και ώριμοι, έστω και με αυτό τον βίαιο τρόπο, τότε χαίρομαι που είμαι μέσα στη γενιά της κρίσης! Γιατί όπως αγαπώ να λέω……η πιο σκοτεινή στιγμή της νύχτας είναι λίγο πριν ξημερώσει! Μέχρι τότε, μια γλυκιά μελωδία με την ευχή για μια εξίσου γλυκιά ζωή.

Καλό μας ξημέρωμα, λοιπόν!

Δώρα