Μια φιγούρα της μεταπολεμικής Ελλάδας που αρχίζει να μας εξιστορεί τα προσωπικά της βιώματα. Μια ύπαρξη του υποσυνείδητου πλέον που πλανάται στον αέρα και μας αποκαλύπτει με τρόπο ωμό και συνάμα περίτεχνο την ζωή της από πριν αρχίσει να ζει ακόμη.

Ο λόγος για την Νίκη Αρμάου και την οικογένεια της. Θύματα της μικρασιατικής καταστροφής και έρμαια των επιτροπών εγκατάστασης προσφύγων, προσπαθούν με το στίγμα του τουρκόσπορου να στήσουν μια καθ’ όλα ήσυχη κι αξιοπρεπή ζωή όπως ακριβώς αυτή που εγκατέλειψαν πίσω τους.

Η Ελλάδα, όμως, είναι μια χώρα που δεν επούλωσε ποτέ τις πληγές της. Ένας πόλεμος με πρωταγωνιστές κομουνιστές κι αναρχοφασίστες και στην μέση ένα ανήλικο κορίτσι που άρχισε να νιώθει τον κόσμο γύρω της για πρώτη φορά στην εξορία. Οι μέρες της σκληρής παρανομίας δεν έλεγαν να τελειώσουν και μαζί τους έφευγε η αθωότητα, η εφηβεία και τα πρώτα ερωτικά σκιρτήματα.

Με γονείς μεγαλοστελέχη του ΚΚΕ η ζωή της περιστρεφόταν γύρω από τον Στάλιν, τον Λένιν και τον Μαρξ. Η ψευτοκουλτούρα συγκάλυπτε τα αρχέγονα πρότυπα της Αγίας Ελληνικής οικογένειας. Μέχρι που ο έρωτας δεν λογάριασε ούτε Δημοκρατικό στρατό, ούτε την κυριαρχία του προλεταριάτου.

Πιο επίκαιρο από ποτέ το βιβλίο του Χωμενίδη μας περιγράφει ένα κλίμα ταραγμένο που απαιτούσε οι ζωές των ανθρώπων να στήνονται επιμελώς σε προκαθορισμένα καλούπια. Οι κρίσεις που περιγράφονται μου έφεραν αρκετά κινδυνολογικά σενάρια που παρακολουθήσαμε τελευταία στον νου. Πάντως με την Νίκη κατάφερα να πλανηθώ στην Αθήνα του εμφυλίου, των συμμοριτών και των Κομμουνιστών που ακόμη βρισκόταν στα σπάργανα.

Με μια ανάσα τα γεγονότα τρέχουν και δεν γίνεται αντιληπτό το πότε το βιβλίο φτάνει στο τέλος του. Άλλωστε, δεν κέρδισε τυχαία τα βραβεία κοινού public για φέτος. Κατάφερε από την πρώτη στιγμή να το λατρέψουν οι αναγνώστες! Απαραίτητη προϋπόθεση για το βιβλίο αυτό η συνοδεία κρασιού και τσιγάρου.

Καλή ανάγνωση

(ευχαριστώ τις εκδόσεις Πατάκη για το υπέροχο δώρο τους)

Αριστείδης Καρεμφύλλης