Καλησπέρα και από μένα. Είμαι ο Νίκος, 36 χρονών και μετά από πολύ καιρό, κατάφερα επιτέλους να σας γράψω τη δική μου ιστορία.

Γεννήθηκα και μεγάλωσα στην Αθήνα, όπου όλα κυλούσαν πολύ όμορφα, σχεδόν ιδανικά. Προερχόμουν από μια εύπορη οικογένεια, είχαμε τη δική μας δουλειά, πήγα στα καλύτερα σχολεία, είχα ακριβό αυτοκίνητο και γενικά όλα τα ζούσα στο ‘πολύ’.

Τώρα πια που τα βλέπω πιο καθαρά, μπορώ να πω εν συντομία ότι ήμουν ένα κακομαθημένο βουτυρόπαιδο που τα είχε όλα στα πιάτο. Τότε, δε με ενοχλούσε. Το έβλεπα φυσιολογικό και δε με ενδιέφερε να το ψάξω παραπάνω. Καλός μαθητής δεν ήμουν, πιο πολύ τεμπέλη θα με έλεγα. Πού να μπω στη διαδικασία να σπουδάσω; Άλλωστε είχαμε δική μας επιχείρηση. Κορόιδο ήμουν; Και τα χρόνια περνούσαν και γω στην πλήρη αποχαύνωση…

Ώσπου από το 2008 κάτι άρχιζε να αλλάζει… Η δουλειά πήγαινε από το κακό στο χειρότερο, τα ανοίγματα των δικών μου πολλά και τα χρέη σιγά σιγά να αυξάνονται. Δε με άγχωνε η όλη κατάσταση στην αρχή. Πού θα πάει; Θα γυρίσει, έλεγα. Δε μπορεί να κάνει και αλλιώς. Και όμως. Δε γυρνούσε…Αντιθέτως. Η κατάσταση χειροτέρευε και ο κλοιός έσφιγγε τόσο που κόντευε να μας πνίξει.

Αναγκαστήκαμε να πουλήσουμε μεγάλο μέρος της ακίνητης περιουσίας μας, αλλά η κατάσταση δε μπορούσε να αντιστραφεί. Στραφήκαμε σε φίλους και γνωστούς για βοήθεια, αλλά κλειστές οι πόρτες και από κει. Για την ακρίβεια, η όλη κατάσταση τους απομάκρυνε όλους. Δεν είμασταν πια η «δυνατή» οικογένεια, δε μπορούσαν πια να επωφεληθούν από εμάς…

Για να μην πολυλογώ, η επιχείρηση έκλεισε και μεις πια είμασταν στον άσο. Οι γονείς μου έφυγαν για το χωριό του πατέρα μου, άλλωστε ήταν λίγο πριν τη σύνταξη, και γω έμεινα στην Αθήνα να ψάχνω και να ψάχνομαι. Φίλους πλέον δεν είχα. Ούτε λεφτά, ούτε εφόδια. Τί θα έκανα;

Ένα βράδυ τα έβαλα κάτω. Έκανα μια αναδρομή της ζωής μου και τότε ξαφνικά… ξύπνησα! Είδα καθαρά! Τόσα χρόνια ζούσα στην επιφάνεια, ήμουν ένα παράσιτο. Δεν είχα θέλω, όνειρα, φιλοδοξίες. Ήταν όλα έτοιμα για μένα (τελικά όχι…). Αυτό έπρεπε να αλλάξει! Να το πιάσω από την αρχή! Να ξαναγεννηθώ!

5
 

Μέλλον δεν υπήρχε πλέον στη μεγαλούπολη. Για αυτό λοιπόν και έφυγα και πήγα στο χωριό της μητέρας μου. Ήθελα να είμαι μακριά από όλους και από όλα και να κάνω ένα restart. Έτσι και έγινε! Θυμήθηκα ότι πέρα από τον εαυτό μου, αγαπάω και τη φύση και είπα να αφοσιωθώ σε αυτή. Ξεκίνησα να καλλιεργώ τη γη και είχα κάποια δικά μου ζωάκια. Μικροπράγματα, ίσα ίσα να τρέφομαι. Παράλληλα έψαχνα με τι να ασχοληθώ. Οι δυνατότητες της υπαίθρου είναι απεριόριστες, αρκεί να έχεις όρεξη για δουλειά και μεράκι. Λεφτά πολλά για επενδύσεις δεν υπήρχαν και έπρεπε να κινηθώ βήμα βήμα. Έτσι στράφηκα προς τη μελισσοκομία. Ένιωθα πως σε εκείνη τη φάση μου ταίριαζε γάντι! Έπεσα με τα μούτρα στη δουλειά και σύντομα η πρώτη παραγωγή ήταν έτοιμη. Η όλη διαδικασία με ενθουσίασε. Ήμουν δημιουργικός! Πάλευα για τις καθημερινές μου ανάγκες και αυτό με έκανε ευτυχισμένο!

Πλέον έχω στήσει τα δικά μου μελίσσια και η παραγωγή μου είναι σημαντικά μεγαλύτερη! Επιπλέον, έχω συνεργασία με εμπόρους και πουλάω και στις λαικές. Τα χρήματα είναι αρκετά για να ζω με αξιοπρέπεια. Δε φτάνουν για ακριβά αμάξια και ρούχα, αλλά πλέον όλα αυτά με αφήνουν παγερά αδιάφορο! Τα έζησα και δεν τα θέλω πια.

Η εξοχή με ξαναγέννησε. Μου έδωσε ζωή και νόημα. Γνώρισα υπέροχους ανθρώπους, αλλά το σημαντικότερο…γνώρισα τον εαυτό μου!

Επιστροφή στη φύση λοιπόν ή μάλλον…στη ζωή!

Νίκος