Σας καλωσορίζω κι εγώ με τη σειρά μου στο νέο site www.ipareamas.gr. Είμαι ο Τηλέμαχος και θα σας αφηγηθώ κι εγώ τη δική μου ιστορία.

Από τα μαθητικά μου χρόνια ήμουν ο τύπος που λένε ότι τα παίρνει τα γράμματα. Έτσι σκεφτόμουν τι θα γίνω όταν μεγαλώσω, σε ποια σχολή θα περάσω. Σε αντίθεση με την εποχή μου δεν ήθελα να γίνω υπάλληλος. Όλοι ονειρεύονταν να μπουν στο δημόσιο. Εγώ ήθελα να κάνω κάτι δικό μου, να είμαι κύριος του εαυτού μου. Έτσι στο μηχανογραφικό δήλωσα πρώτη σχολή οδοντιατρική και μετά μόνο πολυτεχνικές σχολές, μιας και αυτά με τραβούσαν. Κατέληξα να σπουδάζω πολιτικός μηχανικός σε μια εποχή που το επάγγελμα είχε τρομερή άνθηση και τόσο εγώ αλλά και όποιος άκουγε τι σπουδάζω θεωρούσε ότι θα πετύχω επαγγελματικά στη ζωή μου και θα είμαι άνετος οικονομικά. Πολλοί έλεγαν χαρακτηριστικά «δεν έχεις ανάγκη εσύ!» σίγουροι για την καριέρα και την επαγγελματική μου επιτυχία.

Τα χρόνια πέρασαν, τελείωσα τη σχολή, έκανα ένα μεταπτυχιακό, ολοκλήρωσα τη στρατιωτική μου θητεία και ήμουν πλέον έτοιμος να δημιουργήσω, να κάνω πραγματικότητα τα όνειρα μου, να προσφέρω με τις ικανότητές μου και να εφαρμόσω αυτά που τόσα χρόνια σπούδαζα. Εν έτη 2008 προς τα τέλη του βγήκα στη αγορά εργασίας ψάχνοντας για δουλειά. Εκεί άρχισαν οι πρώτες κρυάδες! Αγγελίες δεν υπήρχαν πάρα πολλές αλλά έστελνα σε όλες, πέρασα και καμιά δύο συνεντεύξεις αλλά τίποτα. Δεν απογοητεύτηκα. Πήρα σβάρνα τους δρόμους και μοίραζα βιογραφικό σε κάθε τεχνικό γραφείο που συναντούσα. Μέσα σε μια βδομάδα είχα μοιράσει πάνω από εκατό βιογραφικά χέρι με χέρι. Καμιά απάντηση και όλοι όσοι δούλευαν σε αυτά τα γραφεία μου έλεγαν «εδώ εμείς τη δική μας δουλειά προσπαθούμε να κρατήσουμε, εσύ βιογραφικά μοιράζεις;». Και τι να έκανα δηλαδή, να καθόμουν σπίτι; Στον δικό μου τον κλάδο η κρίση, όπως καταλαβαίνετε, είχε αρχίσει για τα καλά πολύ πριν ακούσουμε το χαρακτηριστικό «ΛΕΦΤΑ ΥΠΑΡΧΟΥΝ».

Μετά από 8 μήνες αναζήτησης έπιασα δουλειά! Επιτέλους δούλευα αλλά από εκεί και πέρα λόγω κρίσης και διάφορων άλλων καταστάσεων και γεγονότων κατέληξα μέσα σε ενάμιση χρόνο να έχω αλλάξει 5 διαφορετικούς εργοδότες – συνεργάτες. Κατέληξα να έχω οφειλές από 2 διαφορετικούς εργοδότες. Το να δουλεύω για κάποιον άλλο και να καταλήγω να μην έχω και χρήματα γιατί δεν πληρώθηκα πιστεύω το έχουν βιώσει πολλοί νέοι στις μέρες μας. Η λύση ήταν μία, να δουλέψω μόνος! Είχα στήσει ένα γραφείο με επιδότηση του ΟΑΕΔ. Από τότε μέχρι τώρα συνεχίζω να δουλεύω μόνος. Αυτό έχει τις δικές του δυσκολίες και ανησυχίες. Ο κλάδος των μηχανικών είναι από αυτούς με την βαθύτερη κρίση.

Το καλοκαίρι του 2012 έγινα για δεύτερη φορά πατέρας, αλλά το φθινόπωρο που ακολούθησε μέχρι και τον χειμώνα οι υποθέσεις που είχα ελάχιστες, τα οικονομικά μας χάλια. Προσπαθούσα επίμονα και ενοχλητικά να πείσω τη γυναίκα μου ότι δεν υπάρχει μέλλον εδώ, «ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΦΥΓΟΥΜΕ» της έλεγα. Τον χειμώνα κατάφερα να την πείσω. Και που να πάμε ήταν η επόμενη απορία. Γερμανία έχει ζήτηση αλλά δεν ήξερα την γλώσσα. Ξεκίνησα μαθήματα. Ένας φίλος – συνάδελφος ήταν μαζί με την κοπέλα του στη Βιέννη και έψαχνε για δουλειά. Μετά από λίγο καιρό βρήκε δουλειά! Εκεί ανέβηκα ψυχολογικά και άρχισα πλέον να το αποδέχομαι και να το πιστεύω όλο και πιο πολύ μέσα μου ότι μοναδική λύση αλλά και ότι το καλύτερο για τα παιδιά μου θα ήταν να φύγουμε. Βαθιά μέσα μου δεν ήθελα να το πιστέψω και προσπαθούσα να πείσω την γυναίκα μου που δεν ήθελε ούτε να το σκεφτεί, αλλά καταλάβαινε και αυτή ότι δεν υπάρχει άλλη λύση. Έτσι πέρασε και η άνοιξη στην οποία η δουλειά μου πήγε ακόμη χειρότερα! Η γυναίκα μου μιας και γνωρίζει γερμανικά ξεκίνησε να στέλνει βιογραφικά. Εγώ δεν ένιωθα ακόμα καθόλου έτοιμος αλλά έλεγα βρες εσύ και εγώ θα δουλέψω σε ότι βρω μέχρι να μάθω τη γλώσσα απλά να βρούμε κάτι να γίνει η αρχή. Έβλεπα ότι η γυναίκα μου πιεζόταν πολύ και ότι αν πάμε εκεί θα πάθει κατάθλιψη, και ότι αν φύγουμε μετά δεν έχει γυρισμό. Ξαφνικά άρχισε η δουλειά μου να πηγαίνει καλύτερα αλλά έλεγα ότι αν αναλάβω αυτές τις υποθέσεις δεν μπορώ να φύγω μέχρι να τις κλείσω οπότε να αναβάλουμε το εξωτερικό ή να μην αναλάβω τις υποθέσεις; Υπήρχε ένας εσωτερικός διχασμός. Αυτό με πήγαινε πίσω. Τελικά πολλαπλασιάστηκαν οι υποθέσεις μου με αποτέλεσμα να μην έχω χρόνο ούτε για τα μαθήματα γερμανικών. Η απόφαση ήταν ομόφωνη στο σπίτι «ΘΑ ΜΕΙΝΟΥΜΕ ΕΛΛΑΔΑ».

Έτσι αποφασίσαμε τα χρήματα που είχαμε μαζέψει και θα τα ξοδεύαμε για τη μετακόμιση στο εξωτερικό και το στήσιμο ενός νέου νοικοκυριού να τα αξιοποιήσουμε κάνοντας κάτι δικό μας! Το www.ipareamas.gr είναι πλέον πραγματικότητα και εγώ αυτή τη στιγμή σας γράφω μέσω αυτού! Καλή μας αρχή λοιπόν και εύχομαι να σας προσφέρουμε μια ευχάριστη συντροφιά.

Αν λοιπόν έχετε κι εσείς κάποια δική σας ιστορία ή γνωρίζετε κάποια ιστορία κάποιου δικού σας ανθρώπου μοιραστείτε την μαζί μας στέλνοντας μας email και εμείς θα τη δημοσιεύσουμε. Διαβάζοντας πραγματικές ιστορίες συνανθρώπων μας καταφέρνουμε να πάρουμε θάρρος και να προχωράμε στη ζωή μας έχοντας την αίσθηση ότι δεν είμαστε μόνοι υπάρχουν και άλλοι με παρόμοια ή και ακόμη πιο περίεργα και δύσκολα βιώματα. Τελικά μας κάνει και καταλαβαίνουμε ο ένας τον άλλο καλύτερα μιας και στις μέρες μας το έχουμε όλοι τόσο πολύ ανάγκη!