Ήρθε στα χέρια μου μια μέρα το βιβλίο της Λένας Μαντά «μια συγγνώμη για το τέλος». Έχοντας ακούσει όλους αυτούς τους χαρακτηρισμούς για την συγγραφέα, ήμουν επιφυλακτικός ως προς το τι θα διάβαζα. Έλα, όμως, που τα πράγματα δεν ήταν τόσο κακά.

Ξεκίνησα τις πρώτες σελίδες και είδα ότι η συγγραφέας δεν υστερούσε γλωσσικά σε σχέση με άλλους συναδέλφους της. Ο λόγος έρεε κι οι εικόνες στηνόταν με αρκετή επιμέλεια. Η έρευνα για τα ήθη και έθιμα της περιοχής και της ιστορικής περιόδου είχε πιάσει τόπο κι η ανάγνωση, παρά την ελλιπή κεφαλαιοποίηση, ήταν ευχάριστη.

Κάπως έτσι, ταξίδεψα μέχρι τον Πύργο Ηλείας του 1920. Μια κλασσική Αγία οικογένεια κι όλα τα στραβά που αυτή κουβαλούσε. Ο έρωτας έπαιζε σημαντικό ρόλο, αλλά το προξενιό ήταν αυτό που καθόριζε τα πράγματα. Και τα χρόνια περνούσαν, με τους πρωταγωνιστές να μεγαλώνουν και να ανθίζουν ή και να μαραίνονται. Ανάλογα πάντα με τις επιλογές τους.

Έπειτα, έρχεται η δικτατορία. Οι πρωταγωνιστές, και κυρίως η Μυρσίνη, αφήνουν την μέρα να περάσει με τις ασχολίες τους και τις κοινωνικές επαφές. Πουθενά σπαραγμός, πουθενά αγωνία για το μέλλον. Υποτυπώδεις έρωτες και αδελφικές σχέσεις στο επίκεντρο.

Παραπάνω δεν θα πω, μιας και δεν θέλω να αποκαλύψω τη τόσο άρτια στημένη ιστορία. Το «Μια συγγνώμη για το τέλος» αποτελεί μια καλή επιλογή για δώρο, αλλά θα είναι κι η καλύτερη παρέα για την παραλία.

Καλή ανάγνωση!

(Ευχαριστώ τις εκδόσεις Ψυχογιός για το πολύ όμορφο βιβλίου που μου χάρισαν. Για περισσότερα νέα σχετικά με τα βιβλία τους επισκεφτείτε την σελίδα τους στο facebook )

Αριστείδης Καρεμφύλλης