Για το συγκεκριμένο έργο τα εισαγωγικά είναι περιττά, αλλά ας μην ξεφύγουμε πολύ από τα συνηθισμένα. Η ιστορία της Αντιγόνης, κόρης και συνάμα αδελφής του Οιδίποδα, που στην προσπάθειά της να θάψει τον αδερφό της βρίσκεται δέσμια του θείου της Κρέοντα.

Μετά την αμοιβαία αδελφοκτονία του Ετεοκλή και του Πολυνίκη, ο Κρέων, νέος βασιλιάς της Θήβας, αποφασίζει να τιμήσει με τα έθιμα της ταφής μόνο τον Ετεοκλή. Η Αντιγόνη στην προσπάθειά της να πράξει το σωστό για τον νεκρό, εναντιώνεται στις βουλές του ηγεμόνα, θάβεται ζωντανή σε μια σπηλιά και απαγχονίζεται. Στο μεταξύ προβάλλεται η αντίθεση στις αυθαίρετες αποφάσεις των εξουσιαστών, αλλά κι η μόνιμη μάχη του ανθρώπου να ισορροπήσει μεταξύ του ηθικού και του ανήθικου, με την όποια υποκειμενικότητα φέρει αυτή η ισορροπία.

Για το έργο του Μουμουλίδη

Anti03
Μετά την επιτυχημένη παράσταση των «Τρωάδων» πέρυσι το καλοκαίρι ο Θέμης Μουμουλίδης, αναλαμβάνει φέτος να φέρει το κοινό σε επαφή με την τραγωδία του Σοφοκλή «Αντιγόνη». Το έργο διαρκεί 90 λεπτά κι η νέα μετάφραση, πιστή πάντα στο αρχαίο δραματικό κείμενο ανήκει στην Παναγιώτα Πανταζή.

Το κλασσικό στοιχείο με τις χλαμύδες και τα αρχαία σανδάλια είναι ανύπαρκτο. Ήρωες ενδυματολογικά προσαρμοσμένοι στο σήμερα, αποπνέουν μια επιβλητικότητα μέσα στα ολόμαυρα κοστούμια τους, δίνοντας σε έντονο βαθμό και το πένθιμο στοιχείο που αποπνέει όλο το έργο. Το σκηνικό στα ίδια πλαίσια λιτό, αποτύπωνε μόνο τις επτά πύλες της Θήβας, πιστό στους μαύρους γκρι τόνους.

Η διανομή έγινε και φέτος με τον καλύτερο τρόπο. Η Ισμήνη κι η Αντιγόνη αποθέωσαν τους ρόλους, δίνοντας την αδυναμία και τον δυναμισμό που αρμόζει. Στα ίδια πλαίσια κι ο Κρέων με τον Αίμωνα απέδωσαν την λογομαχία του Σοφοκλή με τέτοια αμεσότητα κι αυθορμητισμό, που δεν πήγαινε ο νους του θεατή ότι επρόκειτο για λόγια γραμμένα και δοσμένα πριν δύο χιλιάδες και κάτι χρόνια. Τέλος η Ευρυδίκη, η πιο τραγική φιγούρα όλης της παράστασης κατά την γνώμη μου, στάθηκε επάξια σε ένα θρήνο χωρίς υπερβολές, φανφάρες και περιττούς οδυρμούς. Όλα αυτά συνοδευόμενα από την πρωτοποριακή μουσική του Σταύρου Γασπαράτου.

Αυτό που δύο χρόνια τώρα με συγκινεί με τον Μουμουλίδη είναι ο απόλυτα επίκαιρος χαρακτήρας που βγάζει στις παραστάσεις. Οι τραγωδίες από μόνες τους έχουν αυτό το χαρακτηριστικό, η απογύμνωσή τους, όμως, υπό το μάτι του σκηνοθέτη τις τοποθετεί στο σήμερα και χρωματίζει την κάθε πτυχή της καθημερινότητάς μας. Έτσι, ο θεατής καταλήγει συνεπαρμένος, με το δέος και την ανατριχίλα να διαπερνά κάθε σπιθαμή του κορμιού του.

Καλή θέαση!

Η παράσταση θα βρίσκεται στις 24 και 25/8 στην Θεσσαλονίκη.

(Ευχαριστώ την Ρίτα Σίσιου, υπεύθυνης Δημ.Σχέσεων Οργάνωσης Επικοινωνίας Θεατρικών Παραστάσεων)

Αριστείδης Καρεμφύλλης