ΜΑΘΕ ΝΑ ΠΟΛΕΜΑΣ

Αν θέλεις ειρήνη ετοιμάσου για πόλεμο. ”Ιούλιος Καίσαρας”

Πάντα πίστευα πως η μόνη απειλή που θα μπορούσαμε να έχουμε σαν έθνος θα ήταν μια στρατιωτική απειλή. Έτσι από πολύ νωρίς κατατάχθηκα στο στρατό και στις ειδικές δυνάμεις για να μάθω να ειδικεύομαι στον ανορθόδοξο πόλεμο. Η αλήθεια είναι ότι μπορείς να μάθεις πολλά χρήσιμα πράματα σε συγκεκριμένα σώματα του στρατού όσον αφορά πολεμικές επιχειρήσεις και τακτικές βάση εγχειριδίων και εμπειρίας. Πουθενά όμως δε σου μαθαίνουν τακτικές οικονομικού ανορθόδοξου πολέμου (εκτός αν είσαι οικονομολόγος ή τεχνοκράτης).

Από το 2002 που κατατάχθηκα στο στρατό μέχρι το 2009 έκανα ένα μικρό ταξίδι στις ειδικές δυνάμεις από πεζοναύτης, ορεινός καταδρομέας, αλεξιπτωτιστής, αμφίβιος καταδρομέας, ειρηνευτική αποστολή στο Αφγανιστάν, πίσω πάλι στους ορεινούς καταδρομείς και ΤΕΛΟΣ. Μέσα σ’ αυτή τη μικρή περίοδο επισκέφτηκα επίσης και πολλές ακριτικές νήσους και βραχονησίδες στα πλαίσια της υπηρεσίας. Βλέπετε μετά την κρίση των Ιμίων έπρεπε που και που να έχουμε το νου μας μη δούμε καμιά μέρα κι άλλη βραχονησίδα με τούρκικη σημαία. Οπότε βιώνοντας (ή μάλλον καλύτερα ”επιβιώνοντας΄΄) πάνω σε μια βραχονησίδα σε δύσκολες συνθήκες όλο το χρόνο, έμαθα, εγώ όπως και οι υπόλοιποι συνάδελφοί μου, να δοκιμάζω τα όρια μου, τις αντοχές μου και την ψυχραιμία μου με λίγο φαΐ, λίγο νερό και μηδαμινές ανέσεις. Παρόλα αυτά κανείς δε παραπονιόταν. Ξέραμε ότι κάναμε κάτι σημαντικό για την πατρίδα μας. Με λίγα λόγια, με τα λιγοστά χρήματα που παίρναμε ως μισθό, τα βγάζαμε και με το παραπάνω. Ακόμα κι όταν πήγα ειρηνευτική αποστολή στο Αφγανιστάν, πάλι ένιωθα ότι προσφέραμε όλοι μας κάτι ΄΄καλό΄΄ σ’ αυτόν τον βασανισμένο τόπο κι αυτό γιατί η χώρα μας δεν ήταν ΄΄κατοχική αρβύλα΄΄ σε εκείνα τα χώματα, αλλά μια ανθρωπιστική βοήθεια. Η αποστολή μας ήταν να διανείμουμε τροφές, καθαρό νερό και ιατροφαρμακευτική βοήθεια στον ντόπιο πληθυσμό. Πληρωνόμασταν τα λιγότερα εκείνη την εποχή σε σχέση με τους περισσότερους στρατούς του ΝΑΤΟ, αλλά και πάλι κανείς δεν παραπονιόταν. Ακόμα κι όταν άρχισαν οι μειώσεις στους μισθούς και οι περικοπές επιδομάτων, πάλι κανείς δε παραπονιόταν.

Το 2009 αποφάσισα με το πέρας της 7ετίας μου να αποχωρήσω από το στράτευμα κι αυτό πιο πολύ γιατί δεν άντεχα άλλο τις μεταθέσεις σε συνδυασμό με τις μειώσεις του μισθού μου. Βλέπετε πλέον δεν ήμουν μόνος , ήμουν παντρεμένος και ο μικρός μισθός που έπαιρνα δεν έφτανε ούτε για τα βασικά μας έξοδα (νοίκι-φαγητό-ρεύμα-θέρμανση). Οπότε πήρα την απόφαση να φύγω όσο ακόμα είμαι νέος, παρά να μείνω και να ταλαιπωρώ την οικογένειά μου. Πλέον έμαθα εκτός από το να πολεμάω και να επιβιώνω.

Η επόμενή μου στάση ήταν ότι κάνουν πλέον πολλοί νέοι της ηλικίας μου ….επιστροφή στις ρίζες ή πίσω στο σπίτι για κάποιους άλλους. Έτσι αποφάσισα να πάω να ζήσω σε μια επαρχιακή πόλη κοντά στη Θεσσαλονίκη. Άνοιξα και μια μικρή ατομική επιχείρηση και ζω με τα λιγοστά χρήματα που μου αποφέρει αξιοπρεπώς!!! Μάλιστα, σε μια μικρή πόλη μπορείς να ζήσεις αξιοπρεπώς. Η ζωή βέβαια στην επαρχία δεν είναι ότι το καλύτερο κι αυτό γιατί εν καιρώ οικονομικής κρίσης έχει μεγάλες ελλείψεις. Ελλείψεις που παρουσιάζονται κυρίως στη δημόσια υγεία, παιδεία και αθλητισμό. Συνήθως δεν υπάρχουν υποδομές στα επαρχιακά νοσοκομεία σε γιατρούς και νοσηλευτικό προσωπικό, με αποτέλεσμα να καταφεύγεις στη μεγαλούπολη σε μια κρίσιμη στιγμή. Επίσης πολλές φορές οι ευκαιρίες στην παιδεία δεν είναι οι ίδιες όταν σε κάποια οικογένεια δεν επαρκούν τα λεφτά για να σπουδάσουν το παιδί τους σε μια άλλη πόλη.

Όταν όμως η ζωή είναι οικονομικότερη, πιο υγιεινή, πιο ήσυχη και γενικά πιο ΄΄χαλαρή΄΄ αυτό σου δίνει κουράγιο να μείνεις και να πολεμήσεις για ένα καλύτερο αύριο. Οι άνθρωποι στην επαρχία και κυρίως σ’ ένα χωριό, συνήθως γνωρίζουν ο ένας τον άλλο με αποτέλεσμα να αλληλοϋποστηρίζονται όταν η ανάγκη το απαιτεί. Έχουνε μάθει να τα βγάζουν πέρα με λίγα χρήματα, με τον μπαξέ τους και την υπερηφάνεια τους που μπορούν και μένουν μακριά από το μπετόν μιας μεγάλης πόλης. Σίγουρα η εγκληματικότητα είναι μικρότερη (όχι ανύπαρκτη φυσικά) αλλά όπως και να χει, τα παιδιά μπορούν και μεγαλώνουν με λιγότερους κινδύνους. Η ζωή στην επαρχία είναι ζωή κοντά στη φύση πολλές φορές. Οι άνθρωποι εδώ σου μαθαίνουν όσα δε μπορείς να μάθεις σε κανένα σχολείο, σε κανέναν στρατό. Μαθαίνεις να σέβεσαι το περιβάλλον, μαθαίνεις να ζεις αρμονικά μέσα σ αυτό. Ακόμα και οι κυνηγοί σου μαθαίνουν πώς να σέβεσαι τον βιότοπο μέσα στο δάσος, αν ποτέ θελήσεις να γίνεις κυνηγός. Οι δημόσιες υπηρεσίες (εφορία, νομαρχία, επιμελητήριο κ.τ.λ) είναι σαφώς πιο ανθρώπινες και πιο εξυπηρετικές. Δε θα ξεχάσω όταν αποφάσισα να ανοίξω κι εγώ μια ατομική επιχείρηση ο λογιστής μου που είχα από την Θεσσαλονίκη μου είπε ότι θα χρειαστούν τουλάχιστον 5-6 εργάσιμες μέρες και τελικά κατάφερα να τελειώσω τα πάντα μέσα σε 2 ημέρες και απλά περίμενα τον επιθεωρητή της εφορίας!! Η ζωή στην επαρχία μπορεί επίσης να σου προσφέρει (αρκετά συχνά) και κάποιες επαγγελματικές ευκαιρίες τις οποίες δεν θα μπορούσες να αξιοποιήσεις κατάλληλα σε μια μεγάλη πόλη. Εκτός από τα γεωργικά επαγγέλματα και τα βιολογικά προϊόντα, αναβιώνει πλέον σε μεγάλο βαθμό η υλοτομία και ο εναλλακτικός τουρισμός.

Προς το παρόν δεν έχω μετανιώσει που ζω σε μια μικρή επαρχιακή πόλη, ούτε έχω λησμονήσει τις ανέσεις της μεγάλης πόλης. Ελπίζω σ’ ένα καλύτερο αύριο, όσο κι αν αυτό φαίνεται παράξενο, όπως επίσης και σε ένα καλύτερο επίπεδο ζωής για όλους μας.

Μετά τιμής
Φ.