Έφτασε πια η εποχή που το διάβασμα είναι η πιο όμορφη ενασχόληση. Η ζέστη και ο ήλιος, η ανάγκη να χαλαρώσουμε, η ραστώνη που κυριαρχεί είναι παράγοντες που βοηθούν να συγκεντρωθούμε πιο εύκολα στην ανάγνωση των αγαπημένων μας βιβλίων που στόχο έχουν να μας ταξιδέψουν και να μας κάνουν να σκεφτούμε τα όσα γύρω μας συμβαίνουν.

Λίγο μετά το αποτυχημένο πραξικόπημα στην Τουρκία μια επίσκεψη της αστυνομίας στο μέσον της νύχτας. Άντρες που ψάχνουν το σπίτι και  τον αδερφό του αφηγητή. Ένας σάκος. Ένα κελί στο οποίο χάνεται κάθε ίχνος ιδιωτικότητας. Έγκλειστοι που στερούνται του δικαιώματος να δούνε τον ήλιο και τους δικούς τους ανθρώπους. Κι όλα αυτά στην εποχή που η ελευθερία του λόγου και τα ανθρώπινα δικαιώματα προστατεύονται στον ύψιστο βαθμό, αρκεί να μην διοικεί την χώρα ένας άνθρωπος που έχει μετατρέψει τον απολυταρχισμό σε τρόπο ζωής.

Ο απλοϊκός τρόπος γραφής του Αχμέτ Αλτάν είναι αυτό το στοιχείο που κάνει αυτό το βιβλίο μοναδικό. Διαβάζουμε την κατάρρευση κάθε ανθρώπινου δικαιώματος ενός ανθρώπου, τον εξοβελισμό της κοινής λογικής, την θεοποίηση του απολυταρχισμού και την καταδυνάστευση της ελευθερίας του λόγου, γνωρίζοντας ότι ο άνθρωπος αυτός που τα γράφει και μας μεταφέρει όλες αυτές τις πληροφορίες έχει ζήσει στην καρδιά των γεγονότων και πολλά από αυτά τα στοιχεία αντικατοπτρίζουν τις κακουχίες που ο ίδιος έχει ζήσει.

Με τόνο εξομολογητικό, παραθέτει την ιστορία ενός ανθρώπου που βλέπει την ζωή να συνεχίζεται μα ο ίδιος απέχει από αυτή μόλις μερικά εκατοστά. Τα κάγκελα της φυλακής στέκονται εμπόδιο στην νοητική ανάπτυξη του ανθρώπινου νου και συνδράμει στην σωματική καταπόνηση, με όλους εμάς τους κοινούς θνητούς να μην μπορούμε να σκεφτούμε ούτε ως απλό σενάριο την στέρηση της ατομικής μας ελευθερίας.

Μέσα στις σελίδες του, ωστόσο, ο Αλτάν, μας δίνει την ελπίδα. Η περιγραφή της δυνατής φιλίας που συνδέει τους πλοιάρχους, η σθεναρή αντίσταση των κρατουμένων να αποκαλύψουν τα ονόματα των συνεργών τους στο πραξικόπημα, οι τρόποι με τους οποίους καταφέρνουν να ξεπεράσουν τις δυσκολίες που τους θέτουν οι αρχές, η ατέρμονη προσπάθεια να σταθούν στο ύψος των περιστάσεων και να επιβιώσουν στα δεδομένα της νέας πραγματικότητα που καλούνται να ζήσουν μας δίνουν τα κομμάτια που συνθέτουν το παζλ ενός δυνατού χαρακτήρα και ενός ανθρώπου που συνεχίζει στην ζωή του να μάχεται για τα όσα πιστεύει και πρεσβεύει με τις πράξεις του.

Διαβάζοντας το βιβλίο αυτό, αναθεώρησα πολλά πράγματα. Σκέφτηκα πόσο πολύτιμο είναι να ζω ορισμένες στιγμές. Να αγγίζω τα κατοικίδιά μου, να βλέπω τους ανθρώπους που νοιάζομαι και αγαπώ, να αναπνέω και να μυρίζω τα λουλούδια στον κήπο μου. Πράγματα που μπορούν να χαθούν σε μια στιγμή.

Σκέφτηκα, πόσο σημαντική είναι η συμμετοχή μου στην πολιτική ζωή. Η εκφορά της γνώμης μου. Η μάχη για να κερδίσω μια καλύτερη ποιότητα ζωής. Η αντίθεση στον συντηρητισμό και τον πολιτικό μεσαίωνα  που με κάθε δυνατό τρόπο εγκαθίσταται στην καθημερινότητά μας και απειλεί τα όσα πασχίσαμε να κατακτήσουμε.

Μα κυρίως, ο Αχμέτ Αλτάν με έκανε να διαπιστώσω το βασικότερο όλων. Οι άνθρωποι, είτε Τούρκοι, είτε Έλληνες, είτε οποιασδήποτε εθνικότητας είναι έρμαια των πολιτικών που επιλέγουν να τους εκπροσωπούν και καταλήγουν θύματα των αποφάσεων που αυτοί λαμβάνουν ερήμην των πρώτων.

Το «Δεν θα δω τον κόσμο ξανά» είναι ένα βιβλίο σταθμός που αξίζει να διαβαστεί από τον καθένα. Κι όταν τα πράγματα είναι δύσκολα, σκεπτόμενοι την ζωή του Αχμέτ Αλτάν και τα όσα ζούνε τόσοι σαν αυτόν, μπορούμε να είμαστε ευγνώμονες για όσο ακόμη έχουμε την δυνατότητα να υπερασπιζόμαστε την γνώμη και τα πιστεύω μας.