Ποιος είπε ότι ο ερασιτεχνισμός είναι πάντα κακός; Όποιος και να το είπε δεν είχε παρακολουθήσει την θεατρική ομάδα του Θεάτρου «Ταξίδι Ονείρου» να παίζει ένα νέο για τα ελληνικά δεδομένα κείμενο και να ερμηνεύει στην κυριολεξία την κάθε λέξη.

Σε ένα ψηλοτάβανο υπόγειο, παραπλεύρως του ναού της Αγίας Σοφίας ( στην Στεφάνου Τάττη 3 ) συναντά ο επισκέπτης μια πόρτα σχεδόν παρατημένη. Από πάνω μια ταμπέλα με την επιγραφή « Θέατρο Ταξίδι Ονείρου» και πέρα από αυτήν σκάλες. Το κλίμα βαρύ κι η μυρωδιά της υγρασίας και της μούχλας έντονη. Φτάνοντας στο μικρό φουαγιέ, όμως, η μούχλα γίνεται το απόλυτο ερέθισμα για να εναρμονιστείς με τον χώρο στον οποίο κυριαρχούν τα μποέμ στοιχεία και αφήνει την αίσθηση των μπουάτ του ’70.

Δίπλα στο φουαγιέ, το θέατρο. Μαύρο, απόλυτο μαύρο με λίγες κόκκινες θέσεις. Τα 30 μάξιμουμ άτομα που γεμίζουν την αίθουσα έχουν απόλυτη επαφή με τους ηθοποιούς. Τα φώτα σβήνουν κι η παράσταση αρχίζει.

Τρεις γυναίκες σε μία παράνοια. Διάλογοι, κινήσεις, γκριμάτσες και γέλια κάνουν τον θεατή να αναρωτηθεί για ποιο λόγο χάνει τον χρόνο του. Δεν περνάνε πέντε λεπτά, όμως, κι αμέσως γίνεται φανερό ότι όλα στρέφονται γύρω από ένα και μόνο άτομο. Το κάθε άτομο, που γεννιέται, περνάει στην εφηβεία, ενηλικιώνεται και γερνάει.

Έρωτες και πάθη, χαρά και θλίψη, οικογένεια και φίλοι, γονείς και παιδιά, σχέσεις αδερφού και αδερφής. Δυαδικά ζεύγη που θέλουν να τονίσουν την παθογένεια των ανθρωπίνων συναναστροφών, αλλά και στο μάταιο που οδηγούν οι επιφανειακές επαφές και η ανάγκη για την τόνωση του φαίνεσθαι.

Αλλά μετά από όλα αυτά, ο ναρκισσισμός καταρρέει. Ο άνθρωπος χάνεται μες στις ρυτίδες. Όχι αυτές που σχηματίζονται στο πρόσωπο. Τις άλλες, που αφήνουν σημάδια βαθιά στις ψυχές. Και μέσα σε όλη αυτή την κατάρρευση, εμφανίζεται η τρέλα, η τρέλα, η τρέλα. Και με μια γλυκιά πίκρα καταλαβαίνεις ότι αυτό το έργο, δεν είναι το ψώνιο τριών ενήλικων γυναικών να εμφανιστούν στο σανίδι, αλλά μια περίληψη των προβλημάτων που αντιμετωπίζει κάθε άγια ελληνική οικογένεια.

Σε κείμενο της Στέλλας Βλαχογιάννη , η Βίκυ η Ζαφειρέλη, η Ευθυμία η Σκοπελίτου κι η Μαριαντίνη Καριμάλη σε σκηνοθεσία του Στάθη Παπουλίδη «Δεν παίζουν με τα χώματα», αλλά τα σκαλίζουν για να φέρουν στην επιφάνεια την αλήθεια που ταράζει. Η παράσταση δεν έχει να ζηλέψει τίποτα από άλλες επαγγελματικές, ενώ το κλίμα ευνοεί την παρακολούθηση από τον καθένα.

Ευχαριστώ βαθύτατα για την φιλοξενία και να είστε σίγουροι ότι θα επαναληφθεί η επίσκεψή μου.

Παραστάσεις: Παρασκευή 8/5

Σάββατο 9/5 και Κυριακή 10/5, όπως επίσης και το τελευταίο Σαββατοκύριακο του Μαΐου και το πρώτο του Ιούνη.

Αριστείδης Καρεμφύλλης