Τα τελευταία χρόνια γνώρισα τα βιβλία της Κατερίνας Μανανεδάκη και ομολογώ ότι έχασα κάθε ίχνος σοβαρότητας . Καλοκαίρι, παραλία και τα βιβλία αυτά που σε κάθε ατάκα δεν μπορώ να κρατήσω τα ζυγωματικά μου και καταλήγω να γελάω ασταμάτητα. Κάπως έτσι, πέρασε κι η προηγούμενη εβδομάδα, σε χωριά παρά θιν αλός και με πλήθος ανυποψίαστων τουριστών να αναρωτιούνται γιατί κοντεύω να πέσω κάτω από την ξαπλώστρα και κρατάω το πρησμένο μου στομάχι που αγκομαχάει σε κάθε λυγμό που μου ξέφευγε.

Η Λίτσα, Βαγγελιώ ή Λεία, ανάλογα με τον πρωταγωνιστή που την προσφωνεί κάθε φορά, βρίσκεται έρμαιο της παράνοιαw του Covid με δύο παιδιά ινφλουένσερς και έναν άντρα μαμάκια. Τα δε πεθερικά της έχουν μετακομίσει λίγα στενά πιο κάτω από το σπίτι της, κι εκτός από τα 100 χρόνια –όχι μοναξιάς- που σέρνουν στις πλάτες τους, κουβάλησαν μαζί τους και πλήθος ιδιοτροπιών που έμελλαν να αλλάξουν τα φώτα της Λίτσας. Το παζλ συμπληρώνουν η Χριστίνα κι η Κλειώ, καρδιακές φίλες της Λίτσας, και ο Αντόνιο με τον Πέδρο δύο ισπανοί χορευτές που τσιτσιδώνονται στο απέναντι μπαλκόνι και προσφέρουν θέαμα στις γύρω πολυκατοικίες.

Η Κατερίνα Μανανεδάκη είναι μια πανέξυπνη γυναίκα και συγγραφέας. Αφουγκράζεται τα όσα συμβαίνουν, ζει την πραγματικότητα και αποτυπώνει τα βιώματά της αυτά στο χαρτί, προσφέροντας μας βιβλία που με τρόπο άμεσο και συνάμα καυστικό σχολιάζουν τα κακώς κείμενα, μας δίνουν έμμεσα συμβουλές αυτοβελτίωσης και μας δείχνουν ότι στον μάταιο τούτο κόσμο δεν είμαστε οι μόνοι που υποφέρουμε τοιουτοτρόπως.

Με γλώσσα σύγχρονη και κατανοητή, γράφει την ιστορία της καραντίνας που περιγράφει την κατάσταση την οποία έζησαν οικογένειες στους κόλπους των οποίων υπάρχουν έφηβοι, ηλικιωμένοι και γονείς σε απόγνωση. Αφηγούμενη την ιστορία από τα «παπούτσια» της πρωταγωνίστριας, σε πρώτο πρόσωπο και με ελάχιστα διαλογικά τμήματα, μας δίνει μια «απολογία ψυχής» που συντίθεται από κωμικοτραγικές συγκυρίες και μας χαρίζει απλόχερα το γέλιο, φτιάχνοντάς μας την διάθεση.

Η Κατερίνα Μανανεδάκη, στην συνεργασία της αυτή με τις Εκδόσεις Ψυχογιός, δίνει μια ανάσα στο αναγνωστικό κοινό. Πιάνοντας τα βιβλία της στα χέρια μας καταφέρνουμε να ξεχάσουμε τα βάσανα της καθημερινότητας και καταφέρνουμε να διασκεδάσουμε. Περνάμε χρόνο με τα βιβλία της που επιδρά θετικά στον ψυχισμό μας και μας δίνει την «δύναμη» να συνεχίσουμε να τρέχουμε τις υποχρεώσεις μας.

Το «Αυτή η οικογένεια θα μας τρελάνει» διαβάζεται με μια ανάσα. Δεν χρειάζεται αντισηπτικό μιας κι η πρωταγωνίστρια απολυμαίνει τα πάντα. Συστήνεται από τον ΕΟΔΥ και κατά την γνώμη μου θα πρέπει να αρχίσει να συνταγογραφείται ως ενέσιμο τονωτικό για τους αναγνώστες στα πρόθυρα κατάθλιψης.

Καλή ανάγνωση!