Εδώ και πολλά χρόνια αποφεύγω να διαβάζω βιβλία που αποτελούν κομμάτι μιας σειράς εκδόσεων, τα δικά μας και πολυαγαπημένα σίκουελς εν ολίγοις. Πάντα κάτι λείπει, πάντα κάτι πρέπει να καθυστερήσει. Αν το διαβάσω μόλις βγει, θα πρέπει να περιμένω χρόνια να ολοκληρώσω την ιστορία και, αν πάλι, το περιμένω να ολοκληρωθεί στο μεσοδιάστημα έχουν κυκλοφορήσει τόσα άλλα βιβλία που θέλω πάση θυσία να διαβάσω. Τώρα με το δίκιο σας θα αναρωτιέστε πώς κατέληξα να διαβάσω τις «Διαθήκες» αφού είναι το δεύτερο ουσιαστικά μέρος της «Ιστορίας της Θεραπαινίδας» .

Ένα τραγικό λάθος αγαπητοί μου αναγνώστες. Γνωρίζοντας την οργιαστική συμπεριφορά των όσων μεταφράζουν τους τίτλους των βιβλίων, θεώρησα εξ αρχής ότι πρόκειται για το βιβλίο που έγινε σειρά –και δεν έχω δει- μα τόσο πολύ μιλάτε γι αυτήν παντού. Ένα λάθος, γιατί παρέλειψα να διαβάσω αναλυτικά το δελτίο και έμεινα στην περιγραφή της ιστορίας, που, όπως ήταν αναμενόμενο με κέρδισε αμέσως. Ένα λάθος που τελικά κατέληξε σε μια από τις καλύτερες αναγνωστικές μου επιλογές των τελευταίων χρόνων και, όπως θα λέγαμε στο χωριό μου, άξιο το Booker που κέρδισε.

Παράλληλες ιστορίες με κεντρικό γνώμονα τα όσα συμβαίνουν στην Γαλαάδ και το ιδιόμορφο καθεστώς της. Ένα δίκτυο το οποίο προσπαθεί να φυγαδεύσει γυναίκες υποχείρια, όργανα για την αποκλειστική αναπαραγωγή και άβουλα –εκτός αν πρόκειται για θείες που κινούν τα νήματα για την επιβίωση του καθεστώτος. Φόνοι, ίντριγκες και πάθη, μυστικά και μια κοινωνία που ακροβατεί από την ευημερία στην αποσύνθεση.

Η Άτγουντ έγραψε έναν ύμνο στην γυναίκα. Με τρόπο απλό και εύστοχο στοιχειοθετεί μια ιστορία που παρουσιάζει την κυριαρχία του «άνδρα- δυνάστη» την ίδια στιγμή που οι γυναίκες σκέφτονται, δρούν και πράττουν με τρόπο διακριτικό που ωστόσο υποδαυλίζει την τάξη των πραγμάτων που τους περιορίζουν.

Η μετάφραση δόθηκε στον μετρ Αύγουστο Κορτώ. Ο άνθρωπος αυτός, ό,τι και να πιάσει στα χέρια του καταφέρνει να το μετατρέψει σε ένα αριστούργημα των ελληνικών γραμμάτων. Με νόρμες και γραμματικούς κανόνες, γλώσσα ζωντανή και έννοιες εξελληνισμένες μας παραδίδει ένα βιβλίο που κανείς δεν μπορεί να καταλάβει ότι έχει γραφτεί σε γλώσσα άλλη από την ελληνική.

Παρότι δεδομένη η επιτυχία του συγκεκριμένου αναγνώσματος, ο Ψυχογιός επένδυσε τα μέγιστα για να φτάσει στην κυκλοφορία του. Βιβλιοδεσία, σελιδοποίηση και επιμέλεια αγγίζουν την τελειότητα, αι το βιβλίο διατηρεί το γόητρο που του αρμόζει. Κανείς αναγνώστης δεν θα μείνει ανικανοποίητος, ενώ το μόνο σίγουρο είναι ότι θα αποτελέσει την καλύτερη συντροφιά για τις μέρες που απλώνονται μπροστά μας.

Και για να κλείσω, όπως άρχισα. Η Άτγουντ, παρότι γράφει την συνέχεια μεριμνά να μας δώσει ένα βιβλίο ανεξάρτητο. Χωρίς νοητά κενά και με απειροελάχιστες απορίες που οι περιγραφές της λύνουν άμεσα και χωρίς αναδρομές στον προηγούμενο τόμο, μας δίνει την δυνατότητα να αφεθούμε στην ανάγνωση και να μεταφερθούμε στην καρδιά της Γαλαάδ με τις τάξεις τους και τους απολυταρχικούς της κατοίκους.

«Οι Διαθήκες» είναι ένα βιβλίο που αξίζει να διαβαστεί. Δώστε μια ευκαιρία και αφεθείτε στην ανάγνωσή του, που δεν θα σας απογοητεύσει. Και που ξέρετε, μπορεί μετά από αυτό να θελήσετε να διαβάσετε και την αρχή της «Ιστορίας της Θεραπαίνιδας».

Καλή ανάγνωση!