Από πολύ νωρίς κατάλαβα την αναγνωστική αγάπη που τρέφω για τις συλλογές διηγημάτων. Για τις ιστορίες αυτές τις μικρές , που ξεπηδούν από τις σελίδες ως άλλα θραύσματα μιας ταλαιπωρημένης σκέψης και δημιουργικής φαντασίας. Ιστορίες αυτόνομες που ζούνε, μεγαλώνουν και φθίνουν σε ελάχιστες μόλις γραμμές ή λίγες σελίδες για τις πιο τυχερές.

Ένα τέτοιο βιβλίο έγραψε κι ο Κώστας Καβανόζης. Δεν θα μπω στην διαδικασία να σας πω τι θα διαβάσετε μέσα στις σελίδες του. Δεν είναι μια νουβέλα, άλλωστε, για να σας δώσω τον βασικό κορμό της. Είναι ένα σμάρι από μικρές ιστορίες, που η καθεμιά τους έχει κάτι το διαφορετικό να πει στον αναγνώστη. Ένα σύνολο από κείμενα που γράφτηκαν για να μιλήσουν στο θυμικό μας και να μας χαρίσουν μερικές στιγμές αναπόλησης, περισυλλογής και τέρψης.

Κάθε φορά που ξεκινάω να διαβάζω ένα διήγημα τρέφω βαθιά μέσα μου ένα φόβο. Τον φόβο του ανικανοποίητου. Του ερωτηματικού. Του γιατί. Του ανολοκλήρωτου. Το να γράψει ένα βιβλίο μερικών πολλών χιλιάδων λέξεων σου δίνει την δυνατότητα να δημιουργήσεις σε βάθος, να υπεραναλύσεις, να αναλωθείς και να περιγράψεις τους χαρακτήρες και τους ήρωες σου. Στο διήγημα, όμως, τα πράγματα είναι πολύ πιο περιοριστικά.

Οι ιστορίες οφείλουν να αναλυθούν τόσο-όσο. Δεν γίνεται να αναπτύξεις μια ιστορία σε μάκρος και το μεγαλύτερο μέρος της να αφήνεται στην περιγραφή των ηρώων της. Δεν μπορείς να μιλήσεις για ζωή, για τα γιατί που σκιαγράφησαν την εξέλιξη. Δεν μπορείς να ζήσεις κινηματογραφικά στο μυαλό σου τα όσα περιγράφεις. Είσαι αναγκασμένος να τα προσγειώσεις στην επίγεια λακωνικότητα, στις αυστηρές επιταγές του πραγματικού χρόνου και του τώρα.

Ο Κώστας Καβανόζης κατάφερε τα όσα παραπάνω περιγράφω. Έγραψε το τώρα των ιστοριών του. Δεν μας δίνει τις αιτίες, δεν αναλύει το αιτιατό, παρά μας αφήνει τον χώρο να το προσδιορίσουμε κατά προσέγγιση, να αποδώσουμε τα δίκαια στα πρόσωπα που περνάνε από τις σελίδες του. Με γραφή άμεση και ρεαλιστική, γράφει ιστορίες, προσωπικές, προϊόντα μυθοπλασίας και άλλες πιο αφηρημένες.

Με γλώσσα ζωντανή περιγράφει τα όσα επέλεξε να μας αποκαλύψει. Ξέρετε πόσο δύσκολο είναι να αφήσεις τις φιοριτούρες; Ακόμη και αυτό το κείμενο που τώρα διαβάζετε είναι γεμάτο από δαύτες. Ωστόσο, ο Καβανόζης έκανε τις περικοπές του και διάλεξε την λιτότητα παραδίδοντάς μας μια αριστουργηματική συλλογή.

Ακόμη και αν δεν είστε λάτρεις των διηγημάτων, την περίπτωση του «Τζάμπα η παράταση» ξανασκεφτείτε την. Θα σας προσφέρει στιγμές που θα απολαύσετε και άλλες που θα αναγκαστείτε να σκεφτείτε ουσιαστικά, αγγίζοντας το αγαθό που στην ουσία μας προσφέρουν τα καλά βιβλία. Την επαφή με τον εαυτό μας.

Καλή ανάγνωση.