Ο χειμώνας φέτος δεν ήταν ιδιαίτερα βαρύς και ως εκ τούτου η διάθεσή μου για διάβασμα ήταν στραμμένη σε πιο «ανοιξιάτικες» διηγήσεις. Σε ανθρώπους που ερωτεύονται, που κυνηγούν τα όνειρά τους. Σε βιβλία, που μεταδίδουν μια αισιοδοξία και μια ανάλαφρη νότα. Και έτσι, για την αναρχία του πράγματος, την περασμένη εβδομάδα διάβασα το «Λύκε, λύκε είσαι εδώ;» του M. J. Arlidge.

Στο δάσος του Νιου Φόρεστ, στο Σάουθαμπτον, εντοπίζονται δύο πτώματα φαινομενικά ασύνδετα μεταξύ τους. Κοινό στοιχείο η βαναυσότητα του θανάτου τους από αιμορραγία και τα ίχνη κυνηγιού που παρέπεμπαν σε μεθόδους παραστρατιωτικών κυκλωμάτων. Αστυνομικοί στην εξιχνίαση, πτώματα, σύντροφοι, μια αριβίστρια δημοσιογράφος, ένας νοητικά πειραγμένος νέος που ζει στην ψευδαίσθηση κατορθωμάτων που δεν έχει επιτύχει συνθέτουν μια ιστορία μυστηρίου που θα καταφέρει να αφήσει ξάγρυπνο και τον πιο ατρόμητο αναγνώστη.

Πριν ξεκινήσω τον σχολιασμό. Το βιβλίο αυτό δεν ενδείκνυται για κατασκηνωτές. Δεν είναι η σωστή επιλογή για κάποιον που σκέφτεται να πάει για κάμπινγκ. Δεν θα σας το πρότεινα αν σας αρέσουν οι περιηγήσεις στην φύση και η εξερεύνηση στα δάση. Εκτός, αν θέλετε να αλλάξετε συνήθειες!

Ο Arlidge κατάφερε να γράψει μια ιστορία ανατριχιαστική. Με επισταμένη έρευνα, μιλά για φαινόμενα που εντοπίζονται στα «απόμερα» του διαδικτύου και στα όσα μπορεί κανείς να συναντήσει. Με μαεστρία στήνει ψυχογραφήματα, περιγράφει χαρακτήρες και δίνει κίνητρα για να διαβάσουμε την συνέχεια. Μας αφήνει με απορίες, μας στρέφει με απαράμιλλη τεχνική στο να κατονομάσουμε τον δράστη, να αναζητήσουμε την αιτία, να μαντέψουμε την συνέχεια.

Κατάφερε να αφήσει την πεπατημένη. Δεν βασίστηκε σε θρύλο. Δεν βρήκε έτοιμα στοιχεία από παραδόσεις και δοξασίες. Έθεσε τα θεμέλια του μυθιστορήματός του στα όσα γίνονται στην σύγχρονη κοινωνία, δημιουργώντας μια αστική ιστορία καταδίωξης με βουκολικές πινελιές, άρτια ενσωματωμένες στην σημερινή τεχνολογική υπεροχή του ανθρώπου.

Έστησε ένα βιβλίο που η ανάπτυξή του είναι ταχύτατη και μας κόβει την ανάσα σε κάθε λέξη. Με μικρά κεφάλαια των 4 σελίδων, αναπτύσσει ομοιόμορφα τους χαρακτήρες του και μας δίνει σε παράλληλη αφήγηση την εξέλιξη της ιστορίας «λεπτό προς λεπτό», μεταφέροντάς μας από το δάσος, στην αστυνομική διεύθυνση, στα σπίτια, την δημοσιογραφική καταδίωξη και κάθε σπιθαμή του Σάουθαμπτον που είναι γόνιμη και έτοιμη να μας παρέχει στοιχεία για την λύση του μύθου και την εύρεση του δολοφόνου.

Συγχαρητήρια αξίζουν στην Σοφία Ταπά. Ως μεταφράστρια κατάφερε να αποδώσει τα γραμμένα του Arlidge με πρωτοφανή επαγγελματισμό, μιας και όλοι γνωρίζουμε την ταχύτατη ελλείψη χρόνου μεταφραστική αντιμετώπιση ενός Best Seller. Προσωπικά την συγχαίρω και για το γεγονός ότι κατάφερε να αποδώσει  την μετάφραση, χωρίς η ίδια να χαθεί στην ιστορία του γράφοντος.

Το «Λύκε, λύκε είσαι εδώ;» είναι ένα βιβλίο που θα θυμάμαι και η αιτία που δεν θα κάνω κάμπινγκ σε αυτή την ζωή. Η αφήγησή των γεγονότων και η λεπτομερειακή απεικόνιση αυτών που συμβαίνουν στις σελίδες του κατάφεραν να μου θυμίσουν τι θα σημαίνει ένα «καλό» βιβλίο. Διαβάστε το μακριά από αντίσκηνα και κάμπινγκ.

Καλή ανάγνωση!