Από παιδί ήμουν ξενέρωτος που ποτέ δεν θα έμπαινα στην διαδικασία να δω ένα θρίλερ με την παρέα μου. Με τρόμαζαν τα αίματα, με αηδίαζαν τα φονικά και στο τέλος κατέληγα να χάνω τον ύπνο και με μια τρομερή ανακατωσούρα στο στομάχι μου. Η συνήθεια αυτή δεν με εγκατέλειψε ούτε μεγαλώνοντας, ούτε ακόμη τώρα που είμαι στα –γκουχ γκουχ- χρόνια μου (δεν θα σας τα αποκαλύψω, μην με πιέζετε). Και κάπως έτσι ξεκίνησα να διαβάζω Φίτζεκ!

Από το οπισθόφυλλο:  Ο μικρός Μαξ εξαφανίστηκε πριν από έναν χρόνο.
Μόνο ο δράστης γνωρίζει τι ακριβώς συνέβη στο αγόρι. Έχει ήδη ομολογήσει δύο αποτρόπαιες δολοφονίες παιδιών, αλλά τώρα είναι φυλακισμένος στην πτέρυγα υψίστης ασφαλείας ενός ψυχιατρείου και αρνείται να μιλήσει. Στον πατέρα του Μαξ απομένει μονάχα ένας τρόπος να μάθει επιτέλους την αλήθεια: Πρέπει να βουτήξει στα έγκατα της Κόλασης, να γίνει ο ίδιος τρόφιμος.

Και κάπου εδώ θα μου πείτε, και με το δίκιο σας, γιατί επέλεξα να το διαβάσω αυτό το βιβλίο αφού δεν αντέχω τα θρίλερ. Πίστευα πως το βιβλίο θα είναι διαφορετικό. Η περιγραφή θα είναι πιο ήπια και τα όσα διαβάσω δεν θα καταφέρουν να με «τρομάξουν» τόσο πολύ, όσο όταν τα βλέπω να παίρνουν σάρκα και οστά μπρος στον κινηματογραφικό φακό.

Μέγα λάθος, αγαπητοί μου αναγνώστες. Όχι μόνο με επηρέασαν μα με ανάγκασαν να αφήσω το βιβλίο σε πιο δυνατά στομάχια. Ο Φίτζεκ, κατάφερε να δώσει με απίστευτη παραστατικότητα όλες του τις σκηνές με τρόπο, όχι τρομακτικό, μα θριλερικό. Έγραψε ένα βιβλίο που οι ψυχολογικές διακυμάνσεις σε συνδυασμό με την αφήγηση και τις πλουραλιστικές του περιγραφές μπορούν να μεταφέρουν και τον πιο ψύχραιμο ακόμη αναγνώστη στην καρδιά των γεγονότων και να γίνει μέρος της τρέλας η οποία περιγράφεται στις σελίδες που περνούν από τα χέρια του.

Με τρόπο υπέροχο θα έλεγα συντάσσει την ιστορία του. Με στοχευμένη έρευνα εντοπίζει μοτίβα και ψυχικά χαρακτηριστικά τα οποία αποδίδονται στην συμπεριφορά των ηρώων του. Μένει στα γεγονότα δίνοντας έμφαση σε λεπτομέρειες στις πράξεις των πρωταγωνιστών του και μιλάει απευθείας στο τμήμα του εγκεφάλου μας που δημιουργεί εικόνες και σενάρια.

«Ο τρόφιμος» είναι ένα βιβλίο για δυνατούς αναγνώστες και κυρίως γι αυτούς που δεν φοβούνται να μείνουν μόνοι τους μετά από αυτό –πράγμα που δεν ισχύει για τον γράφοντα. Η μετάφραση κι η γλωσσική εικόνα του βιβλίου είναι άριστες, χωρίς λάθη και παραλείψεις που συνηθίζονται σε Best Sellers αυτού του βεληνεκούς, ενώ η σελιδοποίηση και η επιμέλεια έδωσαν ρέστα απογειώνοντας την γενικότερη εικόνα.

Ωστόσο, θα ξανατονίσω ότι σε περίπτωση που τα όσα διαβάζετε σας επηρεάζουν και σας φοβίζουν με τρόπο τέτοιο που επηρεάζουν την καθημερινότητά σας, αυτό το βιβλίο ΔΕΝ είναι κατάλληλο γι εσάς. Αν ωστόσο, είστε από τους ατρόμητους που ευχαριστιέστε να απομονώνεστε με τα βιβλία και χαίρεστε να διαβάζετε θρίλερ που κάλλιστα θα γινόταν ταινία και θα έσπαγαν ταμία, τότε κάνατε την τύχη σας και βρήκατε αυτό που θα σας κάνει να δείτε την λογοτεχνία αλλιώς.

Όπως και να έχει, «ο Τρόφιμος» είναι ένα βιβλίο εξαιρετικό που σίγουρα θα κάνει αίσθηση. Δεν θα σας πω τι γίνεται στο τέλος, αλλά να είστε σίγουροι ότι δεν θα απογοητευτείτε. Οι ανατροπές θα σας κρατήσουν συντροφιά μέχρι και την τελευταία σελίδα!

Καλή ανάγνωση…