Μια φορά τον μήνα περίπου έχω την καθιερωμένη επικοινωνία με τους αγαπητούς συνεργάτες στους εκδοτικούς να δούμε τα βιβλία που θα περάσουν από αυτή την στήλη. Κάπως έτσι ξεκινήσαμε την κουβέντα μας με την αγαπημένη Κ. από τις εκδόσεις διόπτρα και μέσα σε όλα τα υπόλοιπα μου πρότεινε το βιβλίο του Anthony Horowitz « Η ποινή είναι Θάνατος».

Ένας ιδιόρρυθμος αστυνομικός που έχει απομακρυνθεί από το σώμα, ένας συγγραφέας που τον ακολουθεί και καταγράφει για αυτόν την διαδικασία διαλεύκανσης εγκλημάτων, ένα βιβλίο που γράφεται, μια ποιήτρια, ένα ομοφυλόφιλο ζευγάρι, μια χήρα με το παιδί της, τρεις φίλοι και ένα ατύχημα σε ένα ορυχείο. Στοιχεία φαινομενικά ασύνδετα που στοιχειοθετούν όλα τα πιθανά κίνητρα για τον φόνο και καθιστούν όλους τους χαρακτήρες υπόπτους για τον φόνο του επιφανούς δικηγόρου διαζυγίων.

Ο Horowitz γράφει ένα βιβλίο εξαιρετικό που καταφέρνει να συνδυάσει την σύγχρονη λογοτεχνική γραφή με την παραδοσιακή βρετανική νουάρ ατμόσφαιρα. Άκρως περιγραφικός σε σημεία, αφηγείται την ιστορία των ηρώων, στήνει το παζλ που βαθμιαία θα μας οδηγήσει στην ταυτότητα του δολοφόνου, μας αφήνει να στήσουμε τις δικές μας θεωρίες και τις καταρρίπτει μία προς μία οδηγώντας μας με φυσικό τρόπο στον υπεύθυνο του εγκλήματος, στα κίνητρα, τις αιτίες και τόσα άλλα.

Πάμε τώρα στην αναδρομή. Μην μπορώντας να θυμηθώ, πάνε και χρόνια πολλά από τότε, η γραφή του Horowitz μου ήταν παραδόξως γνώριμη. Τα μοτίβα του, ο τρόπος που χειρίζεται την γλώσσα και τόσα άλλα, μου ήταν ξεκάθαρα γνωστά. Και ξάφνου, μέσα στο βιβλίο γίνεται αναφορά στον Άλεξ Ράιντερ –εσείς σίγουρα θα τον ξέρετε από την επιτυχημένη σειρά που ξεκίνησε φέτος, ή από την ταινία που κυκλοφόρησε πολλά χρόνια πριν, αλλά ήταν μια ενδιαφέρουσα εφηβική περιπέτεια. Και βλέπω στην βιβλιοθήκη να μου γνέφει η «Επικίνδυνη αποστολή» ή «Επιχείρηση Στορμ-μπρέικερ» όπως κυριάρχησε η μετάφραση του αγγλικού τίτλου.

Ο συγγραφέας του πρώτου βιβλίου που κατάφερα να διαβάσω στην προεφηβική μου ηλικία επέστρεψε. Και κυρίως, με ένα βιβλίο που καταφέρνει να με κρατήσει ξάγρυπνο για να φτάσω στο τέλος και την διαλεύκανση του μυστηρίου καθώς, επίσης, με μαγεύει με τον τρόπο γραφής του και την τάση του να θυμίζει Αγκάθα Κρίστη και να τοποθετεί αντικείμενα φαινομενικά άσχετα την στιγμή εκείνη ως κομμάτια που θα οδηγήσουν στην λύτρωση.

Ο Horowitz με το «Η ποινή είναι Θάνατος» μας θυμίζει ότι η αστυνομική λογοτεχνία δεν είναι απαραίτητα θρίλερ. Δεν έχει ανάγκη τις αποκρουστικές περιγραφές, τις γεμάτες αίματα σκηνές και τις τάσεις αιμοδιψή εντυπωσιασμού για να γίνει μια πετυχημένη ιστορία. Χρειάζεται ευρηματικότητα, παρατηρητικότητα και δόσεις καθημερινής αλήθειας που δίνονται με το σταγονόμετρο. Άλλωστε, οι δολοφόνοι είναι άνθρωποι της διπλανής πόρτας και ζουν ανάμεσά μας πριν και, μερικές φορές, μετά από την πράξη τους αυτή.

Το «Η ποινή είναι θάνατος είναι ένα βιβλίο που εγώ θα ξαναδιάβαζα σίγουρα και που σας προτείνω να διαβάσετε σίγουρα. Αν όχι για τον φόνο, για τις όμορφες ειδυλλιακές περιγραφές των τοπίων και της αγγλικής καθημερινότητας.

Καλή ανάγνωση!