Τον Γιούνας Γιούνανσον τον ήξερα και προ καραντίνας (από τούδε και στο εξής θα αναφέρομαι σε αυτή ως Π.Κ. μιας και θα αποτελεί ορόσημο για τις μέρες μας). Ήταν τότε που έγραψε για τον «Άντερς τον φονιά». Βιβλία  χιουμοριστικά που η μυθοπλασία έρχεται σε ρόλο διδάσκοντος να μας κουνήσει το δάχτυλο και να ταράξει τα νερά της αδράνειας μας. Μετά από πολλά χρόνια, φέτος ήρθε στα χέρια μου η ιστορία με τον «Εκατοντάχρονο που ανέβηκε στο αερόστατο και εξαφανίστηκε».

Ο Άλαν και ο Γιούλιους εν μέσω των διακοπών τους στην Ινδονησία βρίσκονται μόνοι τους στην καλαθούνα ενός αερόστατου που έχει προσγειωθεί στον ινδικό Ωκεανό, παρέα με τρία μπουκάλια σαμπάνιας και στα πρόθυρα να βουλιάξουν. Για καλή τους τύχη, εντοπίζονται από ένα πλοίο με κατεύθυνση την Βόρεια Κορέα, που μεταφέρει μια μικρή μεν, δοκιμαστική δε ποσότητα ουρανίου για τα πυρηνικά όπλα του Κιμ. Ο υπεραιωνόβιος Άλαν και ο γηραιός φίλος του θα βρεθούν στο μέσο ενός διπλωματικού επεισοδίου με όλους τους αστέρες της τζετ σετ σκηνής να παρελαύνουν από τις σελίδες αυτού του βιβλίου.

Ο Γιούνανσον, για κάποιο λόγο μου θυμίζει τον Ντ’ Όρτα. Γράφει με μια αφέλεια, σχεδόν παιδική τα βιβλία του. Στήνει διαλόγους που δεν ξεπερνούν τις δύο αράδες. Περιγράφει κάθε λεπτομέρεια με απλότητα και καταλήγει να δημιουργεί ένα κλίμα πρωτόγνωρο στα βιβλία του. Γράφει για ενήλικες σαν να μιλά σε παιδιά και ταυτόχρονα το κάνει με τρόπο τέτοιο που δεν κουράζει τον αναγνώστη και του προκαλεί την αγωνία για να συνεχίσει το διάβασμα.

Γίνεται σχολιαστικός και επικριτικός στις σελίδες του βιβλίου του μα αυτό δεν μας ενοχλεί καθόλου. Σχολιάζει με τρόπο τέτοιο την καθημερινότητα και την ζωή στην οποία εθιστήκαμε να ζούμε, χωρίς να αρνείται τον δικό του εθισμό. Μας νουθετεί υιοθετώντας μια  αυτοκριτική στάση, μέσα από την οποία παραθέτει τον τρόπο με τον οποίο αντιμετωπίζουμε τα κακώς κείμενα και καταφέρνουμε να τα αφομοιώσουμε στην ζωή μας.

Ο Άλαν, δεν είναι απλά ένας εκατοντάχρονος, μα το ίδιο το άτομο, αυτονομημένο και εγκατεστημένο στον τρόπο ζωής που επιβάλλει ο δυτικός τρόπος σκέψης. Η επικοινωνία με τον Γιούλιους, αποτελεί μορφή της πολιτικής συζήτησης που λαμβάνει χώρα στα τραπέζια των Βρυξελλών και  η συγκαταβατικότητα την συγκεκαλυμμένη κατανόηση που επιδεικνύουν οι ομοτράπεζοι.

Ο «Εκατοντάχρονος…» είναι ένα βιβλίο που στόχο δεν έχει την αναγνωστική τέρψη. Προσπαθεί και καταφέρνει να τροφοδοτήσει το μυαλό μας, να γεννήσει απορίες, να μας υποβάλει στην διαδικασία της σκέψης και της κρίσης των όσων, κακώς, συμβαίνουν.

Πού καταλήγουμε στο τέλος; Αδύνατον να σας πω. Ίσως, γιατί δεν θα οδηγηθούμε στα ίδια συμπεράσματα. Ίσως, πάλι, για να μπείτε στην διαδικασία να απομονώσετε μόνοι σας τα νοήματα και τα όσα θέλει ο Γιούνανσον να μας πει.

Καλή ανάγνωση!