Τα τελευταία δέκα χρόνια η ελληνική μουσική σκηνή βγάζει στην επιφάνεια άτομα που μας δείχνουν ότι το ελληνικό τραγούδι δεν είναι μόνο αυτά τα trash ακούσματα που έχουμε και συνοδεύουν κάθε βραδινή έξοδο. Ένα από αυτά τα άτομα είναι κι η Νατάσα Μποφίλιου, που είχα την χαρά να παρακολουθήσω σε μια εμφάνιση στα πλαίσια της καλοκαιρινής της περιοδείας.

Ένα θερινό αμφιθέατρο κατάμεστο και πλήθος κόσμου να παραληρεί κάτω από την σκηνή. Μια λιτή παρουσία που από το πρώτο μέχρι το τελευταίο λεπτό δεν σταμάτησε να τραγουδά. Μια ορχήστρα που συνδύαζε κάθε ήχο και έδενε τόσο αρμονικά με το σύνολο.

Τραγούδια από ένα ιδιαίτερο ρεπερτόριο γέμισαν ήχους τους ακροατές που δεν σταμάτησαν να σιγοντάρουν με την κάθε ευκαιρία. Βέβαια, για να είμαι ειλικρινής παρά του ότι έχουμε συνηθίσει την Νατάσα σε τραγούδια λίγο καταθλιπτικά, εχθές απέδειξε ότι υπάρχει κι η μελωδική χαρά κι η αγάπη.

Έψαχνα το λάθος. Προσπαθούσα να εντοπίσω τα σημεία που θα φαινόταν το playback αλλά μάταια. Η φωνή έβγαινε πηγαία, ανεβοκατέβαινε συνοδεύοντας τους μουσικούς, κοβόταν για την απαραίτητη επικοινωνία με το κοινό και συνέχιζε ακάθεκτη προς την δόξα.

Οι αστεϊσμοί χωρίς λόγο, η προσπάθεια του καλλιτέχνη να αποφύγει κάποια τραγούδια, η ενδιάμεση εμφάνιση κάποιου άλλου τυχαίου ανερχόμενου τραγουδιστή που έτυχε να βρίσκεται στο χώρο κι αποφάσισε να πει δυο τραγούδια έλειπαν παντελώς από το πρόγραμμα. Μόνο ο Θέμης Καραμουρατίδης μας έδωσε την χαρά να πει δύο με τρία τραγούδια, και πάλι η Νατάσα τον συνόδευε φωνητικά.

Το πλήθος σεβάστηκε το ταλέντο του ερμηνευτή που είχε απέναντί του. Όταν ξεκινούσαν οι μπαλάντες ή οι στιγμές που τραγουδούσε χωρίς να την πλαισιώνουν οι μουσικοί τηρούνταν σιγή ιχθύος για να ακολουθήσει το ολιγόλεπτο χειροκρότημα- ολιγόλεπτο μόνο στο τέλος του κάθε τραγουδιού, γιατί στο τέλος το κοινό την ανάγκασε να παραμείνει στην σκηνή για μερικά ακόμη τραγούδια.

Κάπως έτσι μετά από δυόμιση ώρες συντροφιάς μας άφησε. Το θέαμα –όπως πολύ σωστά είπε και μια καλή φίλη- ήταν μια ένεση πολιτισμού που όλοι εκεί μέσα είχαμε ανάγκη. Σύντομα θα την ξανακούσουμε στους υπόλοιπους σταθμούς της κι ειλικρινά αξίζει και το τελευταίο σεντς της εισόδου.

(Ευχαριστώ την Ρίτα Σίσιου, υπεύθυνη Δημ.Σχέσεων Οργάνωσης Επικοινωνίας Θεατρικών Παραστάσεων)

Αριστείδης Καρεμφύλλης