Βαγγέλης Σαλευρής, Φιόνα Γεωργιάδη, Δημήτρης Γκοτσόπουλος

Πολλές φορές έχω πει στα κείμενά μου πόσο μισώ την Αθήνα. Πόσο καταθλιπτική την βρίσκω. Πόσο με στεναχωρεί που οι άνθρωποί της δεν χαμογελούν και απλά περιφέρουν τα σώματά τους στους δρόμους και στην ζωή τους. Κι είναι μια άποψη, που όσα χρόνια και να πέρασαν αρνούμουν να αναθεωρήσω. Την είχα κάνει μότο μου.

 

Μέχρι το βράδυ της Δευτέρας, πριν από δύο εβδομάδες περίπου. Δύσκολη η Δευτέρα για όλους, κι ειδικά γι όσους επιλέξουμε να ταξιδέψουμε. Αστραπή τα ταξίδια. Και το ίδιο βράδυ, κουρασμένος και με όψη ενός περιφερόμενου πτώματος κατέληξα στον Κεραμεικό στο  «Θέατρο 104» να δω την παράσταση του Θοδωρή Βουρνά «Η Ζωή μου στην Τέχνη». Επί σκηνής, ο αγαπημένος μου Δημήτρης Γκοτσόπουλος. Συμπρωταγωνιστές κι εξίσου επιβλητικές παρουσίες η Φιόνα Γεωργιάδη κι ο Βαγγέλης Σαλευρής. Τρεις νέοι και γεμάτοι όρεξη ηθοποιοί. Τρεις ολοκληρωμένες προσωπικότητες και ακόμη πιο ολοκληρωμένοι χαρακτήρες επί σκηνής. Τρεις άνθρωποι που γελούν και μας παρασύρουν.  Και, κυρίως τρεις άνθρωποι, που τόσα έχουν να μας πουν.

JSN_9157

1-      Ποια είναι η ζωή στην τέχνη;

Δημήτρης: Η ζωή στην τέχνη είναι η αληθινή μας ζωή που την βιώνουμε με όση περισσότερη αλήθεια μπορούμε και προσπαθούμε να μεταφέρουμε όλα αυτά τα βιώματα μέσα στον χώρο του θεάτρου με όση περισσότερη αλήθεια και ειλικρίνεια μπορούμε.
Βαγγέλης: Η ζωή στην τέχνη είναι το θέατρο μέσα στο θέατρο και είναι η παράσταση που παίζουμε στο «104», εγώ, Βαγγέλης Σαλευρής, ο Δημήτρης Γκοτσόπουλος και η Φιόνα Γεωργιάδη, σε σκηνοθεσία Θοδωρή Βουρνά. Είναι αυτό που πρέπει να έρθετε θα δείτε, γιατί είναι μια φρέσκια παράσταση, κατά την γνώμη μου, και νομίζω πως την ώρα που θα είστε μέσα στο θέατρο θα περάσετε καλά και θα αναλογιστείτε την δική σας ζωή στην τέχνη.
Φιόνα: Κι όπως η ζωή έξω από την τέχνη είναι προσωπική και υποκειμενική υπόθεση και βιώνεται διαφορετικά, έτσι και για τον κάθε εμπλεκόμενο σε μια καλλιτεχνική δραστηριότητα η ζωή του στην τέχνη είναι διαφορετική. Το ίδιο ισχύει και για οποιονδηποτε έρθει να μας δει, το θέατρο θέτει μάλλον ερωτήματα, χωρίς να δίνει απαντήσεις, επομένως πρόκειται  για ζήτημα ερμηνείας σε μεγάλο βαθμό. Σας περιμένουμε κάθε Δευτέρα και Τρίτη στις 21.15, στο θέατρο 104 στο Γκάζι.
JSN_9067

2-      Στην παράσταση παρατηρούμε το φαινόμενο του εγκιβωτισμού. Εξελίσσεται μια παράσταση στα πλαίσια μιας άλλης παράστασης. Πόσο εύκολο είναι να παίζετε στην ουσία δύο διαφορετικούς ρόλους ταυτόχρονα;
Βαγγέλης: Θα αρχίσω εγώ, γιατί εμπλέκομαι πολύ λίγο σε αυτόν τον «εγκιβωτισμό». Ουσιαστικά είμαι ο σκηνοθέτης της παράστασης, οπότε έχω έναν ρόλο και κάποια στιγμή εμπλέκομαι λίγο με το έργο μέσα στο έργο. Για εμένα, είναι λίγο κάπως πιο εύκολο, απ’ ότι για τα παιδιά και νομίζω πως το έχουν φέρει σε πολύ καλό επίπεδο αυτό με τους δύο ρόλους μέσα στο έργο.
Φιόνα: Είναι «θέατρο εν θεάτρω», επομένως υπάρχει μεγαλύτερη πρόκληση σε όλο αυτό. Θέλω να πω πως πολλές φορές, όταν παίρνεις ένα κείμενο στα χέρια σου και μαθαίνεις ποιον ήρωα πρόκειται να υποδυθείς, διαβάζοντας όλο το έργο ξανά κα ξανά υπό την ματιά εκείνου πλέον, σου προκύπτει η ανάγκη να παρατηρήσεις τις ομοιότητες και τις διαφορές μεταξύ εσού και του ήρωα σου. Εδώ, κάτι τέτοιο πρέπει να συμβεί μεταξύ τριών διαφορετικών ατόμων. Θεωρώ πάντως ότι «Η Ζωή μου στην Τέχνη» επιδιώκει να τονίσει την ταύτιση που συχνά η ηθοποιός βιώνει με τον ρόλο της. Επομένως, η Ρεβέκκα μπερδεύει σε πολύ μεγάλο βαθμό τον εαυτό της με την ηρωίδα που εκείνη ερμηνεύει, δηλαδή τη Δόνα Τζούλια, άρα τα όρια μεταξύ τους γίνονται δυσδιάκριτα και αυτή είναι η αρχή των διαδοχικών παρεξηγήσεων και απογοητεύσεων αλλά και πολλών στιγμών γέλιου. Πρόκειται για μια μοντέρνα κωμωδία καταστάσεων.
Δημήτρης: Εγώ θα τα πω πολύ πιο μπακαλίστικα τα πράγματα. Το φαινόμενο αυτό είναι σαν να ζητάς από έναν άνθρωπο να πει ένα ανέκδοτο. Οπότε, εμένα, ως Δημήτρη, αν μου ζητήσεις να πω ένα ανέκδοτο θα μπω στην διαδικασία και στην ψυχολογία να περιγράψω τα πάντα, τα πρόσωπα και με τον ίδιο τρόπο προσεγγίσαμε αυτή την παράσταση, εγώ τουλάχιστον. Κάνω έναν ηθοποιό δομημένο, με κίνητρα, με θέλω και εκείνη την στιγμή υποδύομαι σαν ηθοποιός έναν ηθοποιό, οποίος προσπαθεί να παίξει όσο γίνεται πιο σωστά τον Δον Ζουάν. Και νομίζω ότι το πετυχαίνουμε. Και σε αυτό βοηθάει πολύ η ακρίβεια και μια τεχνική. Αφαιρετική μεν, αλλά ακριβής τεχνική για να περάσει στον κόσμο και να σημειωθεί το twist ότι βγαίνω από τον ρόλο που παίζω στο έργο και γίνομαι ο ρόλος του έργου. Είναι ένα παιχνίδι με το νευρικό σύστημα, όπως είναι  το παιχνίδι που παίζουν οι ηθοποιοί. Πρέπει να επαγρυπνά το νευρικό σύστημα και τα εκφραστικά σου μέσα, ούτως ώστε να αποδίδουν όσο γίνεται πιο ανάγλυφα αυτό που κάνεις.

JSN_9146

3-      Στην παράσταση παρατηρούμε την καιροσκοπική αντιμετώπιση των όποιων ευκαιριών από τους ηθοποιούς. Ισχύει αυτό και πέραν των φώτων της σκηνής;
Φιόνα: Σε πολύ μικρότερο βαθμό. Είναι μεγεθυμένο από το θεατρικό συγγραφέα Andrew COWIE που θέτει τα πάντα στο έλεος του σατυρικού φακού. Υπάρχει σίγουρα μερίδιο αλήθειας και αδιαμσφηβητητα ο ναρκισσισμός «κυκλοφορεί» διογκωμένος μέσα σε ένα καλλιτεχνικό γίγνεσθαι. Παρ’ολα αυτά, νομίζω πως, αν δούμε το έργο μέχρι τέλους οπότε και τελικά η παράσταση ανεβαίνει, θα διαπιστώσουμε ότι με κάποιον τρόπο τελικά οι τρεις αυτοί ανθρωποι παρέμειναν μαζί και συνεργάστηκαν.

 

Δημήτρης: Προσωπικά μπορώ να μιλήσω μόνο για τον εαυτό μου! Δεν βλέπω το επάγγελμα μου καιροσκοπικά αλλά σαν μια μακροπρόθεσμη επένδυση σε σχέση με αυτά που θέλω, μπορώ κ αγαπώ!
JSN_9119

4-      Τι θέλετε να πείτε μέσω της παράστασης αυτής;
Βαγγέλης: Τώρα αυτό είναι λίγο περίεργο. Μια παράσταση που έχει να κάνει με το θέατρο, πώς μπορεί να προσεγγίσει και κόσμο εκτός θεάτρου; Νομίζω ότι αν έχει να πει κάτι αυτή η παράσταση είναι τι έχουμε να πούμε εμείς οι τρεις ηθοποιοί. Ότι φέρνουμε μια ζωντάνια, μια σπιρτάδα και μέσα σε μια ώρα και δέκα λεπτά που θα έρθει κάποιος δεν θα καταλάβει πώς θα περάσει η ώρα, θα περάσει πολύ ωραία και θα ξεχαστεί από αυτό που τον ταλαιπωρεί. Νομίζω πως, αν έχει κάποιο σκοπό η παράσταση, είναι αυτός. Και, σε δεύτερη φάση, να δείξει τι συμβαίνει όταν προσπαθούμε να ανεβάσουμε μια παράσταση που άλλοι συντελεστές θέλουν κι άλλοι όχι. Αλλά, γι εμένα το βασικό είναι να βγει ο άλλος από την αίθουσα και πραγματικά να είναι χαρούμενος.
Δημήτρης: Μέσα από αυτή την παράσταση θέλουμε να διακωμωδήσουμε τις καταστάσεις που συμβαίνουν μέσα στο θέατρο όταν δεν έχουν όρια. Και νομίζω πως το καταφέρνουμε, με έναν τρόπο που γαργαλάμε τους ήρωές μας, τα κίνητρά τους και τις συμπεριφορές τους. Καταφέρνουμε και παρασύρουμε το κοινό μαζί μας και βρίσκουν ταύτιση μαζί μας, ακόμη κι αν δεν ασχολούνται αμιγώς με την τέχνη. Ακόμη κι αν κάποιος δουλεύει σε μια τράπεζα, αποτελεί μέρος μιας ομάδας μέσα στην οποία αναπτύσσονται ίντριγκες, δολοπλοκίες , έρωτες , κίνητρα, θέλω. Σε αυτά, ο θεατής μπορεί να κάνει ένα παραλληλισμό με το εργασιακό του περιβάλλον. Για εμάς τους ηθοποιούς, είναι πιο τρίγκυ αυτό γι εμάς, επειδή ασχολούμαστε με το επάγγελμα που οι ίδιοι κάνουμε και το βγάζουμε όμορφα, υπό την μορφή κωμωδίας αυτό στον κόσμο.
JSN_9105

5-      Ποια είναι τα σχέδιά σας για το μέλλον;
Βαγγέλης: Αυτή είναι πολύ ωραία ερώτηση και έχω αμέσως την απάντηση. Δεν ξέρω. Πραγματικά. Δεν έχω ιδέα. Και είναι και λίγο ωραίο αυτό. Δεν ξέρω.
Φιόνα: Αυτήν την στιγμή βρίσκομαι στην τηλεοπτική σειρά του ΑNT1 «Μην Ψαρώνεις» με πρωταγωνιστές το Θοδωρή Αθερίδη και τη Μαρία Λεκάκη κι ένα πολύ μεγάλο καστ. Μια πολύ ευτυχής συνεργασία! Περαιτέρω σχέδια…; Υπάρχουν πολλές συζητήσεις, εφόσον μιλάμε για το θέατρο, που ακόμη δεν μπορούν να ανακοινωθούν. Έως τώρα νιώθω τυχερή γιατί υπάρχει ροή στις δημιουργικές συνεργασίες μου και δυνατότητα για εξέλιξη. Αυτό που επιθυμώ περισσότερο από όλα είναι να συναντιέμαι με χορτάτους συνεργάτες που με γενναιοδωρία και γενναιοψυχία γεμίζουμε έμπνευση ο ένας τον άλλον.

 

Δημήτρης: Όταν κάνουμε σχέδια εμείς, κάποιος γελάει, λένε, από επάνω –τον επάνω όροφο. Όλα είναι ωραία κι όλοι θέλουμε να έρθουν μεγάλα πράγματα και σπουδαία. Γι εμένα προσωπικά, τα σχέδιά μου για το μέλλον είναι να έχω πάλι την ευκαιρία να συνεργαστώ με ανθρώπους όπως συνεργάστηκα σε αυτή την παράσταση, όπως αυτά τα δύο τα παιδιά, που πραγματικά επικοινωνήσαμε, συναντηθήκαμε και μοιραστήκαμε προβληματισμούς, αγωνίες. Βοηθήκαμε πολύ και εξελιχθήκαμε ο ένας μέσα από τον άλλον. Κι αυτό επεκτείνεται. Δηλαδή, πραγματικά, θέλω να συναντήσω ανθρώπους που θα με βοηθήσουνε να συναντηθώ με τον κόσμο. Αυτός είναι ο σκοπός μου. Να συναντηθώ με τον κόσμο επί σκηνής. Είτε στον μεν ρόλο, είτε στον δε. Είτε είναι στην Επίδαυρο, είτε είναι στην τηλεόραση, είτε σε ένα μικρό θέατρο, όπως το «104» (Δευτέρα και Τρίτη 21.30).

JSN_9055

 

6-      Θα ήθελα να μου αποκαλύψετε ένα μεγάλο σας όνειρο.
Βαγγέλης: Μεγάλο όνειρο, εεε; Ίσως, να ζω καλά. Να μην σκέφτομαι αυτά που με ρίχνουνε, καθόλου. Να μην τα έχω στον ορίζοντά μου. Είναι πιο πολύ προσωπικό, όχι επαγγελματικό, το μεγάλο όνειρο. Τώρα επαγγελματικά, Χόλυγουντ, ταινίες, όλα αυτά.
Φιόνα: Το πιο τρανό μου όνειρο είναι να μην πάψει ποτέ η διάθεση μου να κάνω εκ νέου όνειρα.
Δημήτρης: Το μεγάλο μου όνειρο, δεν ξέρω ποιο είναι. Σίγουρα φαντάζομαι τον εαυτό μου να είμαι υγιείς και να μπορώ να ζω την ζωή μου σε μια δημιουργική άρση, είτε είναι οικογενειακά είτε είναι καλλιτεχνικά. Να μπορώ να βιώνω την ζωή μου στο μέλλον ενθουσιασμένος. Το πετυχαίνω και τώρα, αλλά θα ήθελα να επεκταθεί και σε ποιότητα και σε ποσότητα.

 

JSN_9054

Κι έτσι κλείσαμε την όμορφη αυτή κουβέντα. Και αυτά τα παιδιά μου έμαθαν τι είναι η είναι η τέχνη και ποια η ζωή σε αυτή. Γελάσαμε. Περάσαμε καλά. Είπαμε πολλά ακόμη και χαιρετηθήκαμε. Μέχρι την επόμενη φορά που θα βρεθούμε. Και να είστε σίγουροι, πως αυτά τα παιδιά θα κάνουν πολλά ακόμη στο μέλλον.