Καλησπέρα. Είμαι η Μάγδα 42 χρονών και θα σας διηγηθώ και γω τη δική μου ιστορία…

Δεν είναι κάτι το φοβερό, η κρίση δε με άφησε χωρίς δουλειά και σπίτι, όπως δυστυχώς πολύ κόσμο, αλλά μου άλλαξε όλο μου το είναι. Όλη μου την κοσμοθεωρία και τις προτεραιότητες.

Μετά από 4 χρόνια έξαλλης φοιτητικής ζωής αποφοίτησα από το τμήμα Λογιστικής και Χρηματοοικονομικής του πανεπιστημίου Μακεδονίας και ξεκίνησα το όμορφο ταξίδι μου πάνω στην επιστήμη μου, που λάτρευα όσο τίποτε άλλο. Μεταπτυχιακά, σεμινάρια, συνέδρια κ.α σε όλο τον κόσμο για να γίνω η καλύτερη στον τομέα μου. Ιταλία, Αγγλία, Αμερική. Τόσες αναμνήσεις, τόσες εμπειρίες ζωής… Και μετά τι; Επιστρέφω; Μετά από τόσα χρόνια στο εξωτερικό να επιστρέψω πίσω στην Ελλαδίτσα; Η κρίση δεν είχε ξεκινήσει ακόμα, αλλά έδειχνε ήδη τα πρώτα της δόντια. Εγώ χορτασμένη πια, ή μάλλον αχόρταγη έπρεπε να τα ζυγίσω και να αποφασίσω. Θα δούλευα λίγο έξω και θα επέστρεφα. Μάλλον…

Λίγο κάποια θέματα υγείας, λίγο η οικογένεια, έπρεπε να αποφασίσω μια ώρα αρχίτερα για το τί θα γίνει. Τα ζύγισα συνολικά και τελικά υπερίσχυσε η ευαίσθητη πλευρά μου. Επέστρεψα. Χώθηκα στην ζεστή αγκαλιά των δικών μου και ξεκίνησα από την αρχή. Βρήκα δουλειά σε μεγάλη εταιρία, με πολύ λιγότερα χρήματα φυσικά, αλλά το οικονομικό δε με ενδιέφερε σε εκείνη τη φάση. Σε ένα βράδυ άλλαξαν όλα. Προσωπικά και επαγγελματικά.

Στην εργασία μου τα πράγματα δεν ήταν καλά. Όχι τόσο από την αρχή, αλλά η κρίση είχε κάνει ήδη την εμφάνισή της και δεν άφηνε πολλά περιθώρια. Πολλές ώρες εργασίας, άθλιες συνθήκες, πολλά νεύρα και κυρίως με τον εαυτό μου. Γιατί γύρισα; Γιατί κατέστρεψα ότι με τόσο κόπο είχα χτίσει;

Το ένα έφερε το άλλο και γω κατέληξα μια καταθλιπτική 35άρα που το μόνο που την ενδιέφερε ήταν βρει μία διέξοδο. Και δόξα τω θεώ τη βρήκα. Βρήκα ξανά το νόημα και όλα όσα μου έλειπαν. Στο πρόσωπο του Ανδρέα. Του άντρα που μ’ έβγαλε από το σκοτάδι και μου δειξε τι είναι σημαντικό. Η ζωή.

Πλέον δε συστήνομαι ως λογίστρια, αλλά ως η μαμά της Κατερίνας και του Βασίλη των 2 παιδιών μου, που ήρθαν για να ολοκληρώσουν το θαύμα. Πάνω από όλα είμαι για την οικογένειά μου. Ποτέ καμία εργασία και κανένα σεμινάριο δε μου πρόσφερε την ευτυχία. Επιφανειακή και παροδική μόνο ικανοποίηση. Πλέον εργάζομαι part time από επιλογή και φροντίζω όλη μου την ενεργεια και δύναμη να την αφιερώνω εκεί που αξίζει. Στην ζωή… Γιατί αξίζει να δουλεύουμε μόνο για να ζούμε και οχι να ζούμε για να δουλεύουμε.

Για αυτό σας λέω να μη το βάζετε κάτω. Η ζωή παίζει πολλά και εννίοτε περίεργα παιχνίδια. Στο τέλος του τούνελ όμως πάντα υπάρχει φως…

Δική σας.
Μ.