Κάποια στιγμή δέχτηκα ένα παράξενο μήνυμα από τον Βασίλη Καράτζογλου, ο οποίος μου ζητούσε την διεύθυνσή μου για να μου στείλει δώρο ένα βιβλίο. Δεν ήξερα τι, δεν ήξερα πότε, δεν ήξερα γιατί και κυρίως ποιανού το βιβλίο θα λάμβανα. Τελικά μία βδομάδα μετά παραλαμβάνω ένα δέμα με το «Φερμουάρ» της Μανίνα Ζουμπουλάκη.

Ξεκίνησα να διαβάζω το βιβλίο κι από την πρώτη στιγμή κατάλαβα ότι κάτι δεν πάει καλά. Έκρυβε μια τρέλα που κάπου το πήγαινε. Αυτό το κάπου έγινε πιο λιανό στο δεύτερο κεφάλαιο, κι ακόμη πιο λιανό στο τρίτο, και πάει λέγοντας. Για να γίνω πιο κατανοητός, αναπτύχθηκαν στις σελίδες που πέρασαν 10 μονόλογοι, 10 διαφορετικών ανθρώπων, που απολογούνταν για ένα φόνο που διαπράχθηκε. Τον φόνο του υπουργού.

Μέσα από αυτές τις απολογίες ήρθαν στο φως γεγονότα της ελληνικής κοινωνίας και κυρίως της παθογένειας της. Διαταραγμένες οικογενειακές σχέσεις, πελατειακό αλισβερίσι μεταξύ πολιτικών και υπαλλήλων υπουργείων, ξώγαμα σπαρμένα σε διάφορες γωνιές της πόλης, διαφθορά, ξέπλυμα μαύρου χρήματος, λογαριασμοί στο εξωτερικό. Αυτά τα λίγα και τόσο χαρακτηριστικά για την χώρα μας παραδείγματα ανθρώπων της διπλανής πόρτας.

Αυτό, όμως, που με εντυπωσίασε περισσότερο ήταν που η Μανίνα κατάφερε μέσα από αυτές τις καρικατούρες ηρώων να τους ταυτίσει με τον αναγνώστη. Δέκα alter ego που αντιπροσωπεύουν, αν όχι όλα, τα περισσότερα τον περίγυρό μας και τα άτομα που επιλέγουμε δίπλα μας. Γιατί όλοι ξέρουμε μια φίρμα, κάποιον ηθικό, κάποια καφετζού, μια απατημένη σύζυγο και πλήθος άλλων.

Το συγκεκριμένο βιβλίο διαβάζεται με μια ανάσα. Δεν κουράζει. Προκαλεί γέλιο. Κύριο χαρακτηριστικό αποτελεί το γεγονός ότι η γλώσσα, ακόμη και στα σημεία που ευτελίζεται, παραμένει ποιοτική και πιστή στους κανόνες. Μια τέλεια επιλογή με λίγα λόγια. Μην το σκέφτεστε!

Καλή ανάγνωση.

(Ευχαριστώ τον Βασίλη για το τέλειο δώρο του και τις υπέροχες ευχές του. Ευχαριστώ την Μανίνα για το ποιοτικό χρόνο που μου χάρισε και για την παρότρυνσή της να συνεχίσω το διάβασμα ελλήνων συγγραφέων)

Αριστείδης Καρεμφύλλης