Λίγα τριαντάφυλλα «Πολικός Αστέρας» με αίμα να στάζει από τα πέταλά τους. Αυτό είναι το εξώφυλλο που αντικρίζει κανείς πιάνοντας στα χέρια του το Βιβλίο της Έλενας Ακρίτα. Το πρώτο αστυνομικό μυθιστόρημα που έγραψε αυτή η κυρία των σύγχρονων ελληνικών γραμμάτων.

Όπως, πολλές φορές αναφέρθηκε, με το βιβλίο αυτό γινόμαστε συνένοχοι σε φόνο. Μπαίνουμε στο σπίτι μιας ζάμπλουτης οικογένειας, δεξιωνόμαστε και σκοτώνουμε τον οικοδεσπότη. Έπειτα, τρέχουμε αλλόφρονες να εντοπίσουμε τον δολοφόνο. Η σύζυγος, ο γαμπρός, τα παιδιά του, η αδερφή του, οι οικογενειακοί φίλοι ή μήπως η οικονόμος; (Εμένα μου αρέσει το ενδεχόμενο της οικονόμου. Ποτέ δεν την χώνεψα αυτή τη φάρα.)

Ο λόγος της Ακρίτα τρέχει αβίαστος στις σελίδες του βιβλίου. Στοιχεία της καθημερινότητας μπλέκονται αριστοτεχνικά με τα ψυχογραφήματα των ηρώων, καθιστώντας τον «Φόνο» ένα ανάγνωσμα ευχάριστο, ανάλαφρο και συνάμα καθηλωτικό.

Είναι πολύ έντονο και το στοιχείο της έρευνας. Οι ευρείς γνώσεις στον εγκληματολογικό κλάδο κατάφεραν να στήσουν ένα μωσαϊκό από ιδέες και στοιχειά που αποθεώνουν το αστυνομικό αυτό μυθιστόρημα που δεν έχει να ζηλέψει σε τίποτα άλλα παρόμοια των μετρ του είδους. Αυτός είναι κι ο λόγος, άλλωστε, που από την πρώτη μέρα της κυκλοφορίας του είναι στην κορυφή με τα πιο περιζήτητα σε γνωστή αλυσίδα βιβλιοπωλείων.

Το ιδιαίτερο στοιχείο του βιβλίου είναι το ύφος. Από την πρώτη σελίδα, ακόμη, δεν κατάφερα να μην τοποθετήσω την όψη της Έλενας στον χαρακτήρα της Σόνιας. Αυτό το χιούμορ, χαρακτηριστικό γνώρισμα της Ακρίτα, δεν λείπει ούτε από εδώ. Ακόμη και τις στιγμές απόλυτου πόνου, η σπιρτάδα, η γλαφυρότητα και ο περιπαικτικός τόνος είναι εκεί, και δηλώνουν τη ταυτότητα της συγγραφέως.

Ήταν από τα καλύτερα βιβλία αστυνομικού χαρακτήρα που διάβασα τελευταία. Γεμάτο εικόνες, περιγραφές και στοιχεία που κέρδισαν το ενδιαφέρον, και με ανάγκασαν να χαθώ για λίγες ώρες μαζί του. Κατέληξα, δε, να είμαι ένας από τους δολοφόνους του Γιάννου.

Καλή ανάγνωση!

(Ευχαριστώ τις εκδόσεις Διόπτρα για το πολύ όμορφο δώρο τους)

Αριστείδης Καρεμφύλλης