Αλήθεια, δεν ξέρω γιατί σας γράφω την ιστορία μου. Συνήθως δε μου αρέσει να μιλάω για τον εαυτό μου. Διαβάζοντας όμως τις δικές σας, ήθελα και εγώ να φωνάξω πως είμαι εδώ και αν και περνάω δύσκολα, δε σταματώ να ονειρεύομαι.

 

oikodomos 1
 

Είμαι ο Τ. και κατάγομαι από μια όμορφη πόλη της Πελοποννήσου. Είμαι πατέρας 2 παιδιών και αυτό είναι που μου δίνει νόημα και δύναμη για να κάνω τα πάντα.

Στη ζωή μου δούλεψα πολύ και έκανα τα πάντα. Αν και ξέρω να κάνω πολλά πράγματα, δεν ειδικεύτηκα σε κάτι, με αποτέλεσμα να μην έχω μια standard δουλειά. Αυτό στα χρόνια προ κρίσης, δεν ήταν εμπόδιο. Τώρα όμως…

 

family-eating-banner
 

Με πολλές δυσκολίες και στερήσεις, φτιάξαμε με τη γυναίκα μου το σπιτικό μας και μαζί με τα παιδιά μας, εκεί στεγάσαμε την ευτυχία μας. Και όπως όλοι, κάναμε όνειρα… Για κάτι καλύτερο. Για κάτι που θα μας έβγαζε από τη μιζέρια της καθημερινότητας.

 

apolisi 3

 

Και τελικά, ένα πρωινό ένιωσα να πέφτει ο ουρανός στο κεφάλι μου, όταν μετά από 10 χρόνια στην ίδια δουλειά, μου ανακοινώθηκε πως η εταιρία θα προχωρούσε σε μείωση προσωπικού λόγω κρίσης και ήμουν ο πιο… αδύναμος κρίκος… Δε μπορώ να σας περιγράψω το πώς ένιωσα… Μετά από 20 χρόνια διαρκούς εργασίας, έμενα άνεργος. Και τώρα τι; Τώρα πώς;

 

anergia-sthn-ellada1
 

Δεν ήξερα τι να κάνω. Με άνεργη γυναίκα, 2 παιδιά, με τα έξοδα και τα δάνεια να τρέχουν, δεν είχα πολλά να σκεφτώ. ΕΠΡΕΠΕ ΝΑ ΒΡΩ ΔΟΥΛΕΙΑ! Έβαλα λυτούς και δεμένους και με «μέσο», μπήκα με ημιαπασχόληση σε μια μεταφορική εταιρία. Καλή δουλειά, αλλά λίγα τα λεφτά. Με το ζόρι θα έβγαιναν τα βασικά. Δεν πειράζει. Θα κάνουμε τα κουμάντα μας και έστω και με στερήσεις, θα τα βγάζαμε πέρα…

Και ο καιρός περνούσε, τα έξοδα έτρεχαν, αλλά λεφτά δεν έμπαιναν στο σπίτι. Μόνο έβγαιναν… Για πληρωμή ούτε κουβέντα και η απειλή για απόλυση ήταν εκεί κάθε φορά που ζητούσαμε τα δεδουλευμένα μας. Με το ένα και με το άλλο, πληρωνόμασταν 1 φορά ανά 2,5 μήνες. Τί να κάνω… Υπομονή… Δεν αρκούσε όμως… Μάλλον παραπονιόμουν αρκετά, ήμουν και ο πιο νέος στη δουλειά και άρα ο πιο αδύναμος κρίκος για ακόμη μια φορά..

 

apolisi2

 

Άνεργος ξανά και η απόγνωση πλέον ζωγραφισμένη παντού. Τι να κάνω αυτή τη φορά; Δεν έδειχνα στην οικογένεια το πόσο χάλια ήμουν. Έπρεπε να προσποιούμαι, να μην καταλάβουν τα παιδιά. Τίποτα δεν έπρεπε να μαυρίσει την ψυχούλα τους. ΤΙΠΟΤΑ!

Αυτή τη φορά δεν ήμουν τόσο τυχερός. Όσο βάθαινε η κρίση, βουλιάζαμε σε αυτήν όλο και περισσότερο. Οι κίνδυνοι πλέον πλησίαζαν απειλητικά. Για να εξασφαλίσω το δάνειο του σπιτιού, έπρεπε τα παιδιά να κόψουν κάθε δραστηριότητα, ακόμα και τις ξένες γλώσσες. Πώς όμως θα το έκανα αυτό στα παιδιά μου; Πώς να σημαδέψω έτσι το μέλλον τους;

We-will-do-it
Ζήτησα δανεικά από τους γονείς μου, πούλησα και όλα μου τα κοσμήματα, πήραμε μια ανάσα. Δε θα ξεχάσω τη σφιχτή αγκαλιά της κόρης μου, όταν της ανακοίνωσα πως δε θα σταματήσει τα αγγλικά. Αξία; Ανεκτίμητη!

Μετά από 6 μήνες διαρκούς αγώνα για επιβίωση, με ενημέρωσε ένας γνωστός ότι κάπου ψάχνουν για εργάτες. Πήρα τηλέφωνο χωρίς δεύτερη σκέψη. Όταν μου είπαν πως η δουλειά ήταν 2 ώρες μακριά από την πόλη που μένουμε, δεν το σκέφτηκα καν. Είπα το ναι και ήξερα πως αυτό ήταν το σωστό!

Όταν το ανακοίνωσα στην οικογένεια, το κλίμα ήταν παράξενο. Όλοι ήμασταν στεναχωρημένοι, αλλά και χαρούμενοι, παράλληλα. Ξέραμε πως αυτό έπρεπε να γίνει. Για το καλό όλων μας. Εγώ θα έμενα σε έναν ξάδελφό μου τις καθημερινές, που μένει κοντά στη δουλειά και τα σαββατοκύριακα θα ερχόμουν στην οικογένεια.

Family eating lunch (1)
Δεν είχα ζήσει ποτέ μακριά από την οικογένειά μου. Ποτέ δεν έκανα πάνω από 1 μέρα να δω τα παιδιά μου. Μόνο τώρα και αυτό, όσο και αν αναγκάζομαι να το κάνω, με πληγώνει βαθιά… Η δουλειά είναι δύσκολη, τα λεφτά λίγα, αλλά μέχρι στιγμής μας τα δίνουν με μικρή μόνο καθυστέρηση. Άρα, καλύπτουμε τα έξοδά μας και τα παιδιά μου είναι καλά! Αυτό σκέφτομαι κάθε φορά που μου λείπουν. Τις χαρούμενες φατσούλες τους κάθε φορά που ανοίγει η πόρτα και με αντικρίζουν.

Αυτό κρατάω και μόνο. Αυτό μου δίνει κουράγιο να συνεχίσω. Εγώ μπορεί να δουλεύω και να παλεύω μακριά από την οικογένειά μου, αλλά οι δικοί μου, έχουν τουλάχιστον τα βασικά. Η κόρη μου δεν άφησε τα αγγλικά της και ο μικρός, συνεχίζει το ποδόσφαιρο που τόσο αγαπά. Αυτά να ναι καλά. Για αυτά αγωνιζόμαστε και εγώ και η γυναίκα μου. Όλα για τα παιδιά μου…

believe-hope-faith-stones teliki

Μην το βάζετε κάτω αδέρφια!
T.