Επέλεξα να εντάξω τη δική μου ιστορία στο ‘Ιστορίες κρίσης‘, θέλοντας να εγκαινιάσω αυτή τη στήλη και να σας παρακινήσω να κάνετε και σεις το ίδιο. Να μοιραστείτε δηλαδή με όλους εμάς τη δική σας ιστορία. Ιστορία επιτυχίας, αποτυχίας, χαράς ή λύπης που να σας συνέβη αλλάζοντάς σας τα σχέδια με την ελπίδα-αισιοδοξία να είναι για κάτι καλύτερο..Συζητάω με παρέες και πάντα κάποιος έχει να μου πει μια τέτοια ιστορία. Κάτι που αν και μοιάζει δύσκολο, περίεργο, διαφορετικό, τελικά εμπεριέχει μια νότα αισιοδοξίας και είναι συνήθως για καλό.

Κάπως έτσι είναι και η δική μου ιστορία. Το αποτέλεσμα δεν το ξέρω, μιας και είναι νωρίς ακόμα, αλλά αισιοδοξία, θετική ενέργεια και διάθεση πηγάζουν σίγουρα από αυτήν!
Όπως σας συστήθηκα και στην εισαγωγή, είμαι η Έλενα, Βιοχημικός και διδάκτορας του τμήματος Βιολογίας του ΑΠΘ. Πάντα ήμουν καλή μαθήτρια. Ήθελα να τα κάνω όλα τέλεια. Και όχι μόνο τέλεια, και γρήγορα. Να είμαι πρώτη. Σε όλα. Αυτό τελικά είχε τα θετικά του αλλά και τα αρνητικά του, όπως αποδείχτηκε στην πορεία.

Τελείωσα με άριστα το λύκειο, τελείωσα ακριβώς στα 4 χρόνια τη σχολή μου με πολύ καλό βαθμό, και στα μόλις 3,5 χρόνια το διδακτορικό μου. Πλέον στα 26 ήμουν έτοιμη να βγω στην αγορά εργασίας, έτοιμη, ώριμη και τόσο ορεξάτη να προσφέρω! Ήταν αρχή της κρίσης αλλά στάθηκα τυχερή. Είχα τη δουλειά μου, που μου άρεζε πολύ και ετοιμαζόμουν να κάνω τη δική μου οικογένεια. Μετά τη γέννηση της κόρης μου και την επιστροφή μου στη δουλειά μου όλα έμοιαζαν διαφορετικά. Ήταν τελικά.. Και να που ήμουν ήδη έγκυος στο γιο μου. Όταν τελικά έφυγα από τη δουλειά μου με άδεια τοκετού ήξερα πως δε γινόταν να ξαναγυρίσω. Το κυριότερο: ΔΕΝ ήθελα! Το σημαντικότερο είναι η ψυχική υγεία και η αξιοπρέπεια και αυτά δεν θα τα είχα πλέον στην εργασία μου. Έπρεπε να παραιτηθώ. Τελεία και παύλα.

Οκ. Να παραιτηθώ. Και τι να κάνω; Στην Ελλάδα της κρίσης, όπου όλοι οι νέοι φεύγουν κατά χιλιάδες στο εξωτερικό; Όπου δεν υπάρχουν πλέον δουλειές, και όπου υπάρχουν, οι μισθοί είναι τραγικοί; Ωχ θεέ μου… Είχα έναν πολύ δύσκολο χειμώνα.. Οι λύσεις έμοιαζαν να ναι 2. Ή μένω και υπομένω τα πάντα ή φεύγω έξω.. Μετά από συζήτηση με τον άντρα μου και με το βάρος πάντα των εξελίξεων, η απόφαση ελήφθη. Φεύγουμε.

Ξεκινήσαμε λοιπόν. Ο Τηλέμαχος άρχισε μαθήματα γερμανικών, τα οποία πάντοτε μισούσε και εγώ φρεσκάρισμα μιας και έχω ήδη το Mittelstuffe. Ξεκίνησαν τα ραντεβού με τις πρεσβείες, τα τηλέφωνα σε φίλους που είναι ήδη έξω και θα μπορούσαν να μας βοηθήσουν, η οργάνωση δειλά-δειλά. Όλα πήγαιναν ρολόι. Ο Τηλέμαχος ξεκίνησε να συμπαθεί τα γερμανικά, εγώ θυμήθηκα πολύ γρήγορα πόσο τα γούσταρα και τα νέα από εργασία στους κλάδους μας έξω πολύ αισιόδοξα.. Προσπαθούσα παράλληλα να εξαντλήσω όλα τα περιθώρια εδώ. Έστελνα βιογραφικά και περνούσα και κάποιες συνεντεύξεις..Δεν περνούσα καν στη 2η φάση. Γιατί; Γιατί ήμουν overqualified.. Είχα δηλαδή παραπάνω προσόντα από αυτά που ζητούσαν και άρα ήμουν ακατάλληλη..

«Δεν υπάρχει ελπίδα Τηλέμαχε», του λεγα. «Να φύγουμε. Όχι όμως Γερμανία. Για το γαμώτο ρε παιδί μου. Στη φωλιά της Μέρκελ θα πάμε; Δεν το δέχομαι!». Μετά από ψάξιμο, ζύγισμα θετικών και αρνητικών, η τελική απόφαση ελήφθη. «Θα πάμε Βιέννη. Θα είναι τέλεια για τα παιδιά. Θεωρείται η καλύτερη πόλη για διαμονή. Έχουμε και φίλους εκεί». Βιέννη λοιπόν. Όλα έμπαιναν σε τελική ευθεία. Δεν υπήρχε άλλη λύση. Όλα καλά. Όλα; Μπα… Την αλήθεια; Δεν ήθελα καθόλου! Ήθελα να ζω στην Ελλάδα, τα παιδιά μου να μεγαλώσουν εδώ. Να χουμε κοντά μας όσους αγαπάμε. Τις οικογένειες μας, τους φίλους μας, τους κουμπάρους μας. Δε θα άντεχα κάτι διαφορετικό.. Δεν υπήρχε όμως λύση.

Έτσι κύλησαν όλοι οι μήνες από τον Γενάρη μέχρι και πριν από κάνα 3μηνο. Με κατήφεια, νεύρα, άγχος, καυγάδες. Σιγά σιγά η δουλειά του Τηλέμαχου πήγαινε καλύτερα. Πολύ καλύτερα. Εγώ δεν είχα κάτι καινούργιο. Μια παραίτηση μόνο που ήταν ούτως ή άλλως δρομολογημένη και μια απίστευτη χαρά και ηρεμία που πήγαζε από αυτή. Και κάπως έτσι, με τη δουλειά του άντρα μου να πετάει ξαφνικά, και μένα να ‘μαι χαρούμενη που… παραιτήθηκα, η απόφαση άλλαξε.

«Να μείνουμε. Να το παλέψουμε και όσο πάει! Είναι πλέον απίθανο να δουλέψω ως βιοχημικός αλλά μπορώ να κάνω αυτό που μου άρεζε πάντα να κάνω. Να γράφω, να εκφράζομαι ελεύθερα.», έλεγα με ενθουσιασμό στον απορημένο άντρα μου. «Και τι να κάνουμε επομένως;», μου έλεγε. «Να φτιάξουμε ένα site. Ένα site που να αφορά στους νέους. Που να εκφράζει όλους εμάς. Και να μείνουμε Ελλάδα! Τα παιδιά μας να παραμείνουν ελληνάκια! Να το κάνουμε;». «Θα είσαι ευτυχισμένη;» «ΘΑ ΕΙΜΑΙ!» «ΦΥΓΑΜΕ!»

Κάπως έτσι δημιουργήθηκε το ipareamas.gr. Mε πολύ αγάπη και την ανάγκη για κάτι αισιόδοξο, κάτι διαφορετικό. Ελπίζουμε να το αγκαλιάσετε και να το αγαπήσετε. Θα κάνουμε ότι περνά από το χέρι μας για αυτό.
Αν έχετε κι εσείς κάποια δική σας ιστορία ή γνωρίζετε την ιστορία κάποιου δικού σας ανθρώπου, μοιραστείτε την μαζί μας στέλνοντάς μας email στο info@ipareamas.gr και εμείς θα τη δημοσιεύσουμε.

Έλενα